انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٨ - امّت پيامبر بر سه دستهاند

آخرت برساند. اينان در امنيّت‌اند و ايشان نه ترسى دارند و نه اندوهى.

امّا دسته دوم: آنان دوست دارند كه مال را از پاك‌ترين و بهترين راه‌هاى حلال جمع كنند، با آن صله رحم مى‌كنند و به برادران ايمانى‌شان احسان و نيكى مى‌كنند و با فقرا و بيچارگان مواسات مى‌ورزند. از نظر آنان سنگ سخت را با دندان جويدن آسان‌تر است از اينكه درهمى حرام به دست آورند يا حقوق واجب آن را نپردازند و در مسير حق و درست مصرف نكنند و تا هنگام مرگ، نگهبان مال باشند. پس اينان كسانى‌اند كه اگر خداوند درباره آنان سختگيرى كند عذاب مى‌شوند و اگر از ايشان درگذرد سالم مى‌مانند.

امّا دسته سوم كسانى‌اند كه جمع مال را از راه حرام يا حلال دوست دارند و از انفاق مال در موارد واجب دريغ مى‌ورزند (هم مصرف مال و هم درآمدشان هر دو خراب است). اينان اگر انفاق كنند اسراف است و اگر انفاق نكنند به‌سبب بخل و احتكار است. آنان كسانى‌اند كه دنيا زمام و مهار قلبشان را در دست گرفته است تا به‌سبب گناهانشان وارد جهنّم كند.

بحارالانوار، ج ٧٧، ص ١٨٤

نور هدايت‌

پيامبراكرم صلى الله عليه و آله فرمود: امّت من در دنيا سه دسته‌اند:

١. جمعى مال را دوست ندارند و به خودشان اجازه نمى‌دهند آن را احتكار كنند. به رفع گرسنگى و پوشش بسنده مى‌كنند و بى‌نيازى آنان در چيزى است كه ايشان را به آخرت بكشاند، بدين معنى كه سبكبار آمده‌اند و سبكبار مى‌روند.

اينان غم و ترسى از گذشته و آينده ندارند.

٢. كسانى‌اند كه دوست دارند مال را از بهترين راه‌هاى حلال جمع كنند و با اين مال، صله رحم و به برادران نيكى مى‌كنند، با فقرا به مواسات رفتار مى‌كنند، براى آنان دندان بر سنگ سخت گذاردن بهتر از اين است كه براى كسب يك‌