انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٧ - توصيف دنيا

ارزش دارد، در حالى كه هر لحظه ممكن است اين سلطان كشته شود، اطرافيانش و برادرانش و پسرانش عليه او قيام كنند و او را براندازند؛ بنابراين، گويى زير شمشيرى كه به مويى بسته نشسته است.

يكى از رؤساى جمهور آمريكا بعد از آنكه از رياست جمهورى بيرون آمد، گفته بود راحت شدم و علّتش اين است كه در شبانه‌روز ده يا پانزده بار مرا از خواب بيدار مى‌كردند، چون در اين دنياى بزرگ هر روز حادثه‌اى واقع مى‌شود كه بايد مرا در همان ساعت باخبر سازند، شبى نيست كه مرا بارهاو بارها از خواب بيدار نكنند در غير اين صورت منافع مملكت به خطر مى‌افتد.

دنياى اين جورى هم هر روز چند تا از اين حادثه‌ها در آن رخ مى‌دهد. بعد گفته بود حالا كه بيرون آمده‌ام شب راحت مى‌خوابم.

خلاصه دنيا دورنماى جالب و زيبايى دارد، ولى وقتى كسى وارد آن شد مى‌بيند خبرى نيست و چه تعبير زيبايى على عليه السلام مى‌فرمايد:

كُلُّ شَي‌ءٍ مِن الدُّنيا سَماعُهُ اعظَمُ مِن عِيانِهِ وَ كُلُّ شَي‌ءٍ مِن الآخِرَةِ عِيانُهُ اعظَمُ مِن سَماعِهِ‌

: «هر چيز دنيا شنيدنش بزرگ‌تر از ديدنش است و هر چيز آخرت ديدنش بزرگ‌تر از شنيدنش». [١] نمى‌توان آخرت را با الفاظ بيان و وصف كرد. به‌خصوص در آن جمله كه حضرت على عليه السلام فرمود: (ممكن است كسى بگويد:) دنيا فريبنده است.

دنيا با صدزبان بى‌زبانى، بى‌وفايى و ناپايدارى خود را اعلان مى‌دارد. باز فرمود:

آيا اين قبرهاى درهم شكسته پدرانت فريبنده است؟ آيا اين آثار بازمانده از نياكانت فريبنده است؟ اين بيمارانى كه شب تا صبح در كنار بستر آنها بوده و از آنان پرستارى مى‌كرده‌اى فريبنده‌اند؟ خلاصه اگر دقّت كنيم در واقع اين ماييم كه خودمان را فريب مى‌دهيم.

در ادامه كلام حضرت على عليه السلام تعبيرى است كه در كمتر آيه و روايتى اين تعبير مطرح شده. معمولًا از بى‌وفايى يا از عدم ثبات دنيا و عدم اعتماد به دنيا

[١]. نهج‌البلاغه، خطبه ١١٤.