در اينجا بسيار مناسب است روايت جالبى را از امام جواد (عليه السلام) ذكر كنم، تا روشن شود چطور در اثر عدم توجه به قران خداوند قرآن و علاقه به آن را از ملتى مى‌گيرد، و دشمنان را بر سر آنها مسلّط مى‌گرداند.

حضرت مى‌فرمايند:

«وَ كُلُّ امَّة قَد رَفَعَ الله عنهم علمَ الكتابِ حين نَبَذوه و ولّاهم عَدُوّهم حين تَوَلّوه و كان نَبْذُهم الكتاب انْ اقاموا حروفَه و حَرّفوا حدودهَ فهم يَرونُه و لا يرعَونه و الجهّال يُعْجِبُهم حفظُهم للرواية و العلماء يحزُنُهم تركُهُم للرعاية»:

«هر امّتى كه خداوند علم قرآن را از آنها برداشت وقتى بود كه خود قرآن را ترك كردند و هر امّتى كه خداوند بر آنها دشمنانشان را مسلّط كرد وقتى بود كه خود زير سلطه دشمن رفتن را قبول كردند، و ترك كردن و كنار گذاشتن آنها قرآن را به اين صورت بود كه حروف و كلمات و الفاظ قرآن را حفظ مى‌كردند، ولى حدود و احكام آن را تحريف مى‌كردند، روايت قرآن مى‌كردند، ولى مراعات آن نمى‌كردند، نادانان حفظ قرآن را براى روايت كردن آن ترجيح مى‌دادند و علماء از اينكه ترك رعايت قرآن مى‌شود محزون و غمگين مى‌شدند». [١]

با توجه به اين روايت، حركت قهقرائى امّت اسلامى و به عقب برگشتن آنها كاملا روشن مى‌شود و چقدر دقيق منطبق بر اين زمان مى‌شود، كه مى‌بينيم در كشورهائى مثل حجاز و عراق و مصر حفظ الفاظ قرآن بسيار مورد توجه است، به طورى كه بچه‌هاى كوچك مبادرت به حفظ قرآن مى‌كنند، در حالى كه احكام آن مراعات نمى‌شود، و در كنار اين عدم رعايت، علماى راستين محزونند، و خون دل مى‌خورند، با چشمى گريان و دلى پرخون نظاره‌گر اين اوضاع هستند، و كارى از دست آنها ساخته نيست، آنقدر كه به صورت زيبا و تجويد قرآن توجه مى‌شود، به‌

[١]. بحارالانوار، جلد ٧٨، صفحه ٣٥٨، چاپ قديم (در مواعظ امام جواد (عليه السلام))؛ فروع كافى، جلد ٨، صفحه ٥٣؛ ميزان الحكمة، ج ٨، صفحه ٨٥.