اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٣ - ١٦ و ١٧- زهد در دنيا وشكستن زنجيرهاى اسارت

من نفس خود را قانع كرده‌ام به آنچه روزى آن است، پس شأن تو اى دنيا با اهل صفات ناپسند است (كه من از آنها نيستم).

من از روز ملاقات خداوند مى‌ترسم و از عذاب دائمى و غير زائل آن خوف دارم.

سپس امام صادق (عليه السلام) مى‌فرمايند: «مولى على (عليه السلام) خارج شد از دنيا، با اينكه در گردن او حقى براى احدى نبود، و ملاقات كرد خداوند را در حالى كه مورد ستايش بود، و ملامت و مذمّتى به او متوجه نبود، و ائمه بعد از او به او اقتداء كردند. و دامن خود را ملوّث به معصيت و شرى از شرور دنيا نكردند».

اى برادر اين دنيا چيست كه به آن دل بسته‌ايم، دنيائى كه اندوخته‌هايش نابود، سلطنت و حكومتش مسلوب، و آباديهايش مخروب خواهد شد (لِدوا للموت و ابنوا للخراب).

چه خيرى در آن است، كه: مثل بنائى خراب مى‌گردد، چه خيرى در اين عمر است كه مثل فناء شدن زاد و توشه فناء مى‌شود، چه نيكى در اين مدت زندگى است كه مثل به سر آمدن سير به سر مى‌آيد و مثل انقطاع سفر منقطع مى‌گردد.

به قول سعدى:

پس اى برادر با قناعتت دنيا را بدست آور، نه اينكه دنيا تو را با دنائتت به دست آرد، شاهى و آقائى به برخورداريهاى درونى است نه فراورده‌هاى برونى.

به قول آن شخص كه در حمام به فتحعلى شاه برخورد كرد و گفت: تا لب‌