اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣ - خلاصه بحث هدف آفرينش

تو صاحب خرمنى من خوشه چينم‌

گداى كويت اى سلطان دينم‌

نقاب افكن جمال نازنين را

عطايى ده گداى خوشه‌چين را

تو اى شاهنشه خوبان خدا را

مران از درگه احسان گدا را

بزارى باز شه را داد سوگند

كه دل در آتشم تا چند تا چند

ز بس بر شاه عرض شوق بنمود

زبان شه به راز عشق بگشود

در اول پاك يزدان را ثناء گفت‌

درود حق به جان مصطفى گفت‌

پس آنگه قفل اين گنجينه بگشاد

كه ايزدچون جهان راكرد بنياد

نخست افروخت انوار قواهر

زد آنگه نقش اعراض و جواهر

رقم زد نقش پيدا و نهان را

مركب ساخت حرف جسم و جان را

به‌ذات خويش برخلقش عطابود

نه سودا باگدايان كرد برسود

نه‌حسنش را جهان پيرايه بخشيد

جهان را آفتابش سايه بخشيد

به خورشيد است دايم سايه‌محتاج‌

نشان از سايه نبود در شب داج‌ [١]

نه خار عيب امكان گلشنش را

نه ظل نقص مهر روشنش را

جمالش بس‌كه نازدلبرى داشت‌

كى‌از خود يك نظر برد گيرى داشت‌

به عالم ذات پاكش كرداحسان‌

زطاعت بى‌نياز ايمن زعصيان‌

چو مهر روشن است اين گر چه راز است‌

كه خور از سايه خود [٢] بى‌نياز است‌

نه خارجبربود اندربه‌باغش‌

نه درد جوردر صافى اياغش‌ [٣]