طالوت مردى بلند قامت و تنومند و خوش‌اندام بود، اعصابى محكم و نيرومند داشت، و از نظر قواى روحى نيز بسيار زيرك و دانشمند و با تدبير بود، و بعضى علت انتخاب نام طالوت را براى وى همان طول قامت او مى‌دانند، ولى با اين همه شهرتى نداشت، و با پدرش در يكى از دهكده‌ها در ساحل رودخانه‌اى مى‌زيست و چهارپايان پدر را به چرا مى‌برد و كشاورزى مى‌كرد.

روزى بعضى از چهارپايان او در بيابان گم شدند، طالوت به اتفاق يكى از دوستان خود به جستجوى آنها در اطراف رودخانه به گردش آمد، اين وضع تا چند روز ادامه يافت، تا اينكه به نزديك شهر صوف رسيدند.

دوست وى گفت ما اكنون به سرزمين «صوف» شهر «اشموئيل» پيامبر رسيده‌ايم بيا نزد وى رويم شايد در پرتو وحى و فروغ رأى او به گم شده خويش راه يابيم، هنگامى كه وارد شدند، با «اشموئيل» برخورد كردند همين كه چشمان اشموئيل و طالوت به يكديگر افتاد، ميان دلهاى آنان آشنائى برقرار شد، اشموئيل از همان لحظه «طالوت» را شناخت و دانست كه اين جوان همان است، كه از طرف خداوند براى فرماندهى جمعيت تعيين شده، هنگامى كه طالوت سرگذشت خود را براى اشموئيل شرح داد و گفت: اما چهارپايان هم اكنون در راه دهكده رو به باغستان پدرت روانه هستند، و از ناحيه آنها نگران مباش. ولى من تو را براى كارى بسيار بزرگتر از آن دعوت مى‌كنم، خداوند تو را مأمور نجات بنى‌اسرائيل ساخته است، طالوت نخست از اين پيشنهاد تعجب كرد، و سپس با خوشوقتى آن را پذيرفت. اشموئيل به قوم خود گفت: خداوند طالوت را به فرماندهى شما برگزيده، و لازم است همگى از وى پيروى نمائيد، بنابر اين خود را براى جهاد در برابر دشمن آماده سازيد، بنى‌اسرائيل كه براى فرمانده و رئيس لشگر امتيازى از نظر نسب‌