٢- «مَنْ حَرَّم زينَةَ الله الّتى اخْرَجَ لِعبادِه و الطَّيباتِ مِنَ الرّزق» «چه كسى زينت الهى را كه براى بندگانش آفريده، و رزقهاى پاكيزه او را حرام و ممنوع كرده است». [٢]

در اين آيه با استفهام انكارى استفاده از زينتهاى الهى و روزيهاى خداوندى را بيان كرده است، البته مسلم است، كه: به عنوان وسيله و نردبان ترقى حلال شده، نه به عنوان اينكه نَفْسِ استفاده از اينها هدف و شكمهاى انسانها خدايان آنها باشد «بُطونهُم آلِهتُمُ».

٣- «يا ايّهَا الَّذينَ آمنوا لا تُحَرِّمُوا طَيِّباتِ ما احَلَ الله لَكُم»: «اى كسانى كه ايمان آورديد، تحريم و منع نكنيد چيزهاى پاكيزه‌اى را كه خداوند براى شما حلال كرده است». [٣]

در اين آيات امر به استفاده از طيبات و نكوهش افرادى كه منع از طيبات مى‌كنند شده است، و از همين جا استفاده مى‌شود اگر اين آفريده‌هاى خداوندى بد بود، هرگز خالق حكيم و پروردگار عليم خلق نمى‌كرد، و حال كه خلق كرده چرا منع كند؟! مگر تضادى بين دستگاه آفرينش و تعاليم و دستورات مذهبى است؟ به دنبال قسمتى از آيه ٣٢ سوره اعراف كه ذكر كرديم خداوند به پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله) امر مى‌فرمايد كه به مردم بگو اين پاكيزه‌ها و امورى كه خداوند حلال فرموده، در اين زندگى دنيوى براى افراد باايمان است، و استفاده غير متدينين استفاده تبعى است، اولا و بالذات خداوند براى مؤمنين خلق كرده است، چنانكه باغبانى كه به گلها آب مى‌دهد، براى پرورش گلها است هر چند علفهاى هرزه هم در عين عدم شايستگى‌

[١]. تفسير قرطبى، جلد ٧، صفحه ٤٥١٩ ذيل همين آيه (نقل از تفسير نمونه، جلد ٦، ذيل همين آيه).

[٢]. سوره اعراف، آيه ٣٢.

[٣]. سوره مائده، آيه ٨٧.