ابن جرير طبرى در مورد عمل عايشه سخنى دارد. او در تفسير آيه(و إذا ضربتم في الأرض) روايتى را به سند خويش از عمر بن عبداللّه‌ بن محمد بن عبدالرحمن بن ابى بكر صديق نقل كرده كه از پدرم شنيدم كه مى‌گفت:

از عايشه شنيدم كه مى‌گويد: نمازهايتان را در سفر، تمام بخوانيد. به او گفتند: رسول خدا(ص) نمازش را در سفر دو ركعت مى‌خواند. عايشه در پاسخ گفت: رسول خدا(ص) در جنگ بود و مى‌ترسيد. آيا شما هم مى‌ترسيد؟ (٧٧)

شوكانى در حاشيه‌اى بر اين سخن چنين گفته است:

در توجيه عمل عايشه گفته شده كه او در سفر به بصره به سبب اينكه براى جنگ با على(ع) آمده بود(و سفر معصيت بود) ، نماز را تمام خواند؛ زيرا به نظر عايشه فقط در سفر طاعت بايستى نماز را كوتاه خواند... بهترين سخنى كه در مورد تأويل عايشه گفته شده، روايتى است كه بيهقى با اسنادى صحيح از طريق هشام بن عروه از پدرش نقل كرده كه عايشه در سفر نماز را تمام مى‌خواند. به او گفتم: كاش دو ركعتى مى‌خواندى؟ گفت: اى خواهر زاده! چهار ركعت خواندن بر من سخت نيست. اين سخن نشان مى‌دهد كه از نظر عايشه كوتاه خواندن نماز رخصت بوده است و تمام خواندن نماز براى كسى كه به سختى نمى‌افتد، بهتر است. (٧٨)

(٧٦) همان.
(١) تفسير طبرى، ج٤، ص ١٥٥.
(٢) نيل الاوطار، ج٣، ص ٢١٢.