چگونه ممكن است او چنين كارى كرده باشد در حالى كه خود مى‌گويد: نماز در ابتدا دو ركعتى تشريع شد اما سپس به نماز غير مسافر اضافه شد و نماز مسافر به همان صورت ماند؟ چگونه ممكن است تصور كرد كه او بر آنچه خدا واجب كرده است بيفزايد و با رسول خدا(ص) و اصحاب او مخالفت كند؟ (٦٣)

٣. دارقطنى از محمد بن منصور بن ابى جهم از نصربن على از عبداللّه‌ بن داود از مغيرة بن زياد موصلى از عطاء از عايشه نقل كرده است كه :

رسول خدا در مسافرتهايش گاهى نمازها را تمام و گاهى كوتاه مى‌خوانده است.

دار قطنى پس از نقل اين حديث مى‌گويد: مغيرة بن زياد موصلى، راوى قوى‌اى نيست. (٦٤)

٤.ابوداود طيالسى از يونس از ابوداود از طلحه روايت كرده است :

از عطا شنيدم كه از عايشه چنين نقل كرد: تمام اينها را رسول خدا(ص) در سفر انجام مى‌داد. روزه مى‌گرفت و افطار مى‌كرد. (٦٥)

اين حديث را دارقطنى با همين سند با اختلاف اندكى در متن نقل كرده است. آنگاه پس از نقل حديث گفته: طلحه ضعيف است. (٦٦)

بررسى اين دو روايت:

به سند اين دو روايت نمى‌توان استناد كرد ؛ زيرا مغيره قوى نيست و طلحه ضعيف است. بر فرض صحت سند، اين دو روايت تاب مقاومت در مقابل روايات بسيارى ندارد

(٦٣) ابن قيّم الجوزيه، زادالمعاد، ج١، ص ١٦١. اين مطلب را شوكانى نيز در نيل الاوطار، ج٣، ص٢٠٣، نقل كرده است.
(٦٤) سنن دار قطنى، ج٢، ص١٨٩.
(٦٥) مسند طيالسى، ج٦، ص٦٠٩، چ مكه مكرمه.
(٦٦) سنن دار قطنى، ج٢، ص١٨٩.