از امام كاظم(ع) در باره مردى پرسيدم كه پشت سر كسى كه نمى‌توان به او اقتدا كرد، نماز مى‌خواند، در حالى كه امام جماعت قرائت را بلند مى‌خواند. حضرت فرمود: قرائت را براى خودت بخوان هر چند خودت نشنوى.»

سند روايت صحيح است ولى از لحاظ دلالت، ربطى به تقيه ندارد؛ زيرا راجع به امام جماعت فاسق شيعه است و مانند اين روايت بسيار است.

روايت فقه رضوى:

ولا تصلّ خلف أحدٍ إلاّ خلف رجلين: أحدهما من تثق به وتدين بدينه و ورعه، آخر من تتّقى سيفه و سوطه و شرّه و بوائقه. (٣٧)

«پشت سر هيچ كس جز دو شخص نماز جماعت نخوان: ١ ـ كسى به دين و پرهيز كارى او ايمان دارى ٢ ـ كسى كه از شمشير و شلاق و شرّ و دشمنى او تقيّه كنى».

دلالت روايت بر مدعا تمام است؛ زيرا امام جماعت در تقيه مداراتى نه مصداق شقّ اول است و نه مصداق شقّ دوم؛ چون گفته شد كه در تقيه مداراتى خوف از ضرر شرط نيست تا از آن جهت تقيه محقق گردد.

اشكال در سند روايت است؛ زيرا سند ندارد و ثابت نشده است كتاب فقه رضوى كتاب روايى باشد تا بحث از اعتبار سند آن شود. از اين رو بسيارى از فقها، روايات آن را از نظر سند معتبر نمى‌دانند.

(٣٦) وسائل الشيعه، ج٥، باب ٣٣ از ابواب صلاة الجماعه، ح١، ص٤٢٧.
(٣٧) حاج ميرزا حسين نورى، مستدرك الوسايل، ج٦، باب ٩ از ابواب صلاة الجماعه، ح١، ص٤٦٢، مؤسسه آل البيت(ع).