چرا خداوند زنا را حرام كرد؟ فرمود: براى فسادى كه در آن است و از بين رفتن مواريث و گسستن نسبها. در زنا، زن نمى‌داند چه كسى او را باردار كرده و فرزند نمى‌داند، پدرش كيست.

هر دو حديث اين نكته ـ اختلاط انساب و از بين رفتن آن ـ را مد نظر داشته‌اند و گويى از امورى است كه حرمت آن قطعى است؛ پس محدود به زنا نمى‌شود و حرمت آن به هر چيزى كه اين حالت از آن به دست مى‌آيد، عموميت دارد.

پاسخ موافقان شبيه سازى به اين اشكال را مى‌توان به طور خلاصه چنين بيان كرد:

اوّلاً: اگر هسته ـ ميهمان ـ مثلاً از پوست زوج و تخمك از زوجه گرفته شده باشد، مى‌توان درستى نسب را تضمين كرد و شكى نيست كه مولود فرزند اين دو است. واضح است كه با فراهم بودن اين شرايط، مى‌توان به نتايج مثبت فراوانى دست يافت.

ثانياً: اين حالت، پديده اجتماعى گسترده‌اى را ايجاد نمى‌كند، بلكه ـ حداقل در زمان حاضر ـ موارد اندكى است. در اين صورت وجود افرادى كه نسبشان معلوم نيست، يا فقط به مادر نسبت داده مى‌شوند، مانعى ندارد و مستلزم اختلاط انساب ـ آن گونه كه گفته شده ـ نيست، بلكه مستلزم مجهول بودن نسب است كه موضوعاً از احكام نسب خارج است.

ثالثاً: احتمال سؤ استفاده در موضوع تلقيح مصنوعى هم مطرح است و حال آن كه تقريباً همه فقها آن را جايز دانسته‌اند.

ما نمى‌خواهيم اين اشكالات را تأييد كنيم، بلكه تأكيد ما بر آن است كه از ممنوع تراشى بى جهت بپرهيزيم .

اما موضوع تغيير در خلقت خداوند: آيه شريفه از قول شيطان بيان مى‌كند:

{ ... قال لاتخذَنَّ من عبادك نصيباً مفروضاً و لأُ ضلّنّهم و لأُمنينّهم و لأ مرنّهم فليبتكنّ آذان الأنعام و لآمرنّهم فليغيّرنّ خلق اللّه‌ و من يتّخذ الشيطان ولياً من دون اللّه‌ فقد }

(٤) احتجاج طبرسى، ج٢، ص٩٣.