بود نزد من آمد به من گفت: بخوان: گفتم خواندن نمى‌دانم. مرا چنان فشار داد كه تصور كردم جان دادم. سپس مرا رها كرد و گفت: بخوان. گفتم خواندن نمى‌دانم. باز مرا چنان فشار داد كه تصور كردم جان دادم. آنگاه مرا رها كرد و گفت بخوان. گفتم: چه بخوانم... . (١٩)

همچنان كه ملاحظه مى‌شود، عايشه كيفيت نزول وحى بر رسول خدا(ص) را روايت كرده با اين كه در آن روز هنوز به دنيا نيامده بود.

ب ـ مراد از كلمه «فرضت» در روايت ياد شده، «قُدّرت» يعنى «مقدّر شده»، مى‌باشد.

ج ـ معناى «فرضت» اين است كه «براى كسى كه بخواهد به همان دو ركعت اكتفا كند»، آنگاه در نماز غير مسافر دو ركعت قطعى اضافه شد و نماز مسافر به همان صورت جواز اكتفا بر دو ركعت، تثبيت شد. (٢٠)

اين تفسير هم مخدوش است؛ زيرا خلاف ظاهر بوده و تفسير به رأى محسوب مى‌شود. تفسير به رأى نيز نه تنها در مورد كلام خدا، بلكه در مورد كلام رسول خدا(ص) و ديگران، نيز مردود است.

٢. مسلم از عايشه روايت كرده است كه :

نماز در ابتدا به صورت دو ركعتى واجب شد. سپس نماز مسافر به همان صورت دو ركعتى تثبيت و نماز غير مسافر تتميم شد.

زهرى مى‌گويد: به عروه گفتم: چرا عايشه نماز را در سفر به صورت تمام مى‌خوانده است؟ گفت: او همچون عثمان تأويل كرده است. (٢١)

به زودى در مورد كامل خواندن نماز در سفر توسط عايشه سخن خواهيم گفت.

٣. مسلم از ابن عباس روايت كرده است:

(١٩) صحيح بخارى، ج١، ص٣ و ج٣، ص١٧٣ در تفسير سوره علق.
(٢٠) نيل الاوطار، ج٣، ص٢٠١.
(٢١) شرح صحيح مسلم، از نووى، ج٥، ص٢٠١.