بدن ـ مثلاً سلول پوستى ـ به تخمك بالغ پس از تخليه آن از هسته‌اش، انجام مى‌شود. هسته جديد شروع به تقسيم شدن مى‌كند، البته نه براى به وجود آوردن سلولهاى پوستى، بلكه ـ با تأثير از مايع سلولى سيتوپلاسم ـ شروع به ساختن جنينى مى‌كند كه نسخه‌اى مطابق با اصل، از شخصى است كه سلول را از او گرفته‌ايم.

شبيه سازى جديد بر اين اساس است كه به منظور جلوگيرى از تقسيم شدن طبيعى سلولهاى جنسى از پاره شدن ديواره ضخيم سلولى آنها جلوگيرى مى‌كند. در حالت طبيعى، اسپرم مذكر ـ كه حامل نصف كروموزومهاى سلول جنسى است ـ تخمك بالغ را ـ كه حامل نصف ديگر كروموزومهاست ـ مى‌شكافد و وارد آن مى‌شود. سلول جديدى كه از تركيبات اين دو حاصل مى‌شود، حاوى چهل و شش كروموزوم است و پس از تركيب شروع به تكثير مى‌كند.

دانشمندان در عمل شبيه سازى جديد از تخريب ديواره سلول جديدى كه از تركيب اسپرم و تخمك ايجاد شده است جلوگيرى مى‌كنند، در اين حال هسته اين سلول به دو بخش تقسيم مى‌شود و هر بخش، خود را هسته مادر مى‌پندارد و رشد خود را براى تبديل به جنين شدن آغاز مى‌كند. بدين ترتيب جنينهاى متعددى به وجود مى‌آيد كه كاملاً مشابه هم هستند.

اين شبيه سازى به هر دو شكل سنتى و جديدش بى نياز از تلقيح اسپرم مذكر و تخمك مؤنث و لو در مراحل اوّليه نيست. اين تلقيح در شكل جديد، واضح است، اما در شكل سنتى بدين صورت است كه هسته گرفته شده از پوست مثلاً نتيجه تكثير سلولى مى‌باشد كه پيش‌تر تلقيح شده است. اين تخمك كه خود محصول وصلت است تبديل به حيوان مى‌شود، ولى اين حيوان عقيم و معلول باقى خواهد ماند.

اين موضوع، هياهويى در جهان برانگيخته است و دانشمندان علوم طبيعى و جامعه شناسان و فقها به دو دسته موافقان و مخالفان آن تقسيم شدند:

نظر موافقان:

موافقان شبيه سازى بر دو نكته اساسى تأكيد دارند: نخست آنكه دليلى بر منع اين كار