فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٦ - نماز مسافر در كتاب و سنت آیة الله جعفر سبحانى

خداوند با زبان پيامبرتان نماز را در غير سفر، چهار ركعت، در سفر دو ركعت و در حال ترس يك ركعت واجب كرده است.

٤. مسلم از موسى بن سلمة هذلى روايت كرده است:

از ابن عباس سؤال كردم: وقتى در مكه هستم و به جماعت نماز نمى‌خوانم، چگونه نماز بخوانم؟ گفت: مطابق سنت پيامبر(ص) دو ركعتى نماز بخوان.

٥. مسلم از عيسى بن حفص بن عاصم بن عمر بن خطاب از پدرش روايت كرده است كه با ابن عمر در راه مكه بودم و نماز ظهر را براى ما دو ركعت خواند. او گفت:

من در سفر با رسول خدا(ص) بودم و او تا زنده بود بيشتر از دو ركعت نماز در سفر نخواند و با ابوبكر در سفر بودم او هم تا زنده بود بر دو ركعت نيفزود و با عمر بودم، او هم تا زنده بود بر دو ركعت نيفزود آنگاه با عثمان بودم او هم تا زنده بود بر دو ركعت نيفزود و خداوند فرموده است: لقد كان لكم في رسول اللّه‌ أُسوة حسنه.

٦. مسلم از انس روايت كرده است:

رسول خدا(ص) نماز ظهر را در مدينه چهار ركعت خواند و نماز عصر را در ذو الحليفه دو ركعت خواند.

٧. مسلم از يحيى بن يزيد هنائى روايت كرده است:

از انس بن مالك در مورد نماز كوتاه پرسيدم. در پاسخ گفت: رسول خدا(ص) هرگاه سه ميل يا سه فرسخ ـ ترديد از راوى است ـ از مدينه خارج مى‌شد، نمازش را كوتاه مى‌خواند.

از ظاهر حديث بر مى‌آيد كه آغاز قصر، پس از طى سه فرسخ است، در حالى كه مشهور، خلاف آن است.

نووى در شرح اين حديث(و براى رفع اين تنافى) چنين گفته است:

ذكر سه ميل يا فرسخ در حديث مذكور به عنوان بيان شرط قصر نيست، بلكه ذكر اين مقدار مسافت، بر حسب نياز بوده است؛ زيرا سفرهاى