نكته اوّل: ما معتقديم كه هر پيشرفتى كه صورت مى‌گيرد و هر حقيقتى كه كشف مى‌شود در چارچوب عظمت الهى بوده و استفاده از آن به معناى استفاده از قوانين الهى است و نقض يا تغييرى در خلقت خداوند نيست. آنچه در شريعت مورد نهى واقع شده، هرگونه بازيچه قراردادن نيروهاى فطرى است ـ كه به آن اشاره خواهيم كرد ـ يا دست كارى در خلقت به منظور شعبده بازى يا سحر و فريب ديگران و يا هدر دادن ثروتى طبيعى است كه خداوند به انسان بخشيده است.

نكته دوم: وضع انسان نسبت به ساير موجودات، بسيار متفاوت است و اين به سبب خصوصياتى است كه او را ممتاز كرده و محور مخلوفات قرار داده و آنچه را در آسمانها و زمين است مسخر او كرده است. لذا طبيعت پيرامون انسان نيز به اعتبار مصلحت انسان و نيازهاى حياتى او مورد توجه قرار گرفته است. بنابراين در بحث ما توجه اصلى به شبيه سازى انسان از طريق فن آورى است و به فرايند شبيه سازى در ديگر جانداران نمى‌پردازيم.

نكته سوم: شريعت، «اصالة الاباحه» را مقرر داشته است. اين قاعده هرگونه تصرف انسان را مباح مى‌داند مگر اينكه حرمت و منع آن ثابت شود. پس نمى‌توان هيچ چيزى را بدون دليل حرام شمرد، همان گونه كه تجويز چيزى كه دليلى بر حرمتش اقامه شده ممكن نيست.

نكته چهارم: نمى‌توان در برابر بحثهاى علمى ايستاد و آنها را ممنوع كرد، خصوصاً چنين بحثهاى تأثير گذارى كه بر دنياى ناشناخته‌اى پرتو افكنده و در صدد كشف پيچيدگيها و مجهولات آن هستند. پس قبل از صدور هر حكم كلى لازم است كه تأمل كنيم و حالاتى را كه خواه ناخواه با آنها مواجه خواهيم شد محاسبه كنيم.

نكته پنجم: هر حادثه نو ظهور، خصوصاً اگر مربوط به مسأله‌اى حياتى باشد كه مجراى حيات بشرى را تغيير مى‌دهد، ناگزير فضاهاى عاطفى را بر مى‌انگيزد و افكار را در فرضيه‌ها و گمانهايى غرق مى‌كند كه بعضى از آنها جالب و برخى دهشتناكند و هر كدام از آنها طرفداران و موافقانى دارد. در چنين فضايى چه بسا محقق نتواند موضوع را بى طرفانه