اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٥٢ - شیخ محمّدعلی مدرس دزفولی
فاضل محقّق کامل [از علمای قرن چهاردهم هجری.] از اجلّه علماء و مدرّسین و بزرگان فقهاء و مجتهدین.
در سال ١٢٧١ق در دزفول متولّد گردید [و از سن ١٦ سالگی به تحصیل پرداخته و از ١٩ سالگی نزد آقا شیخ محمّدحسن معزی دزفولی و برادرش آقا شیخ محمّدطاهر معزّی به تحصیل و فقه و اصول و ادبیات عرب مشغول شده و اغلب کتب را با تلاش و مطالعه شخصی فراگرفت و همزمان به تدریس پرداخت. او به علّت بیماری به عراق (اراک) مهاجرت کرده و ٤ سال در آنجا به تدریس مشغول بود[١] عاقبت به اصفهان آمد و برای همیشه در این شهر ساکن شد.]
در ادبیات عرب از نوادر به شمار می رفت. مقدمات علوم ادبیّت و کلیه مراحل منقول را در کمال استادی تدریس می نمود و سال ها در مدرسه جدّه به تدریس مشغول بود و در این اواخر مطابق تصدیق بزرگان دو کتاب «فرائد» و «متاجر» شیخ انصاری را کسی به خوبی او تدریس نمی کرد. [همچنین] در علوم غریبه و تسخیر جن مهارت و استادی داشت.
او در زهد و تقوی و اعراض از دنیا بی نظیر و در علم و عمل کم نظیر بود. در شب عرفه [سال] ١٣٥٨ق وفات یافته در تکیه سیّد العراقین [در قبرستان تخت فولاد اصفهان] مدفون گردید.[٢]
[مادّه تاریخ وفات او را عالم ربّانی و ادیب توانا سیّد حسن مدرس هاشمی چنین سروده است:
ز بهر تاریخ او کرد «مدرس» سؤال: ز پیشگاه خرد، گفت ز روی بیان
[١] نور الانوار (مؤخره) ، صص ١٠-١٩؛ شرح مجموعه گل، صص ١٥٤-١٦٤.
[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٦٨٨؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٢٢٣؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٤٥؛ نقباء البشر، ج٤، ص١٥٤٩.