اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨١٩ - حاج سیّد محمّدعلی صفائی مبارکه ای
خطابه و موعظه مشغول شده و در اندک زمانی به جامعیت و گفتار خوش و بیان فصیح معروف شده و منبر و سخنرانی او طرفداران بسیار یافت. او در برخورد با مسائل اجتماعی روز فعّال بوده و به خاطر دفاع از دین و صراحت لهجه و افشاگری برنامه های ضدّ دینی حکومت رضاشاه، در سال ١٣٥٨ق حدود ٩ ماه را در زندان به سر برد. همچنین در پاسخ به شبهات مطرح شده توسط سیّد احمد کسروی، مقالاتی نوشت که در روزنامه های آن عهد از جمله روزنامه «نقش جهان» به چاپ رسید.] او در حسن بیان و طاقت لسان در بین معاصرین کم نظیر می نمود. قدرت حفظ عجیبی داشت. اهل مطالعه و تحقیق و تتبّع و تألیف بود و کتابخانه آبرومندی فراهم کرده بود.
سرانجام در قبل از ظهر روز جمعه ٧ رجب ١٣٦٥ق در منزل خود [واقع در یکی از کوچه های پشت آرامگاه مجلسی] بر اثر سکته وفات یافت و در میان مردم شایع شد که او را مسموم کرده اند. جنازه او با کمال احترام به سوی تخت فولاد تشییع شده و در بقعه مرحوم سیّد عبدالغفار تویسرکانی مدفون شد. [مادّه تاریخ وفاتش را شاعر معاصر استاد میرزا فضل اللّه خان اعتمادی خوئی (برنا) چنین سروده است:
بشمسی ز «برنا» شنو سال فوتش «محمّدعلی سیّد واعظین بود»]
١٣٢٥
او دانشمندی ادیب و شاعر بوده و در اشعار خود «صفائی» تخلّص می کرده است.
این کتاب ها از تألیفات اوست:
١. «اسرار حج»٢. «اسرار و فلسفه احکام»٣. «اسلام خالص»٤. «انوار السّعاده» در فضیلت بنی هاشم٥. «تاریخ اصفهان» (در ٥ جلد) ٦. «تاریخ امکنه و بلدان» که سفرنامه است.٧. «تاریخ زندگی پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله »٨. «تحصیل الثمن»، در شرح حدیث حبّ الوطن٩. «ثمرات العلوم»١٠. «جامع العلوم» (در ٤ جلد) ١١. «جنّه الاداء» در آداب ١٢. «دیوان اشعار» ١٣. «دانشوران اصفهان» (در ٦ جلد) ١٤. «راهنمای