اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٠٦ - میرزا محمّدعلی عبرت نائینی
پرداخت. خدمت جمعی از عرفاء و مشایخ رسید و در سلک خاکسار وارد گشت [و لقب «عارفعلی» یافت.]
او در سال ١٣٢١ق به اصفهان و بعدا به نائین رفته، ازدواج کرده و از آن پس به طهران رهسپار شد و تا آخر عمر در آنجا ساکن بود. او دارای طبعی روان بود و غزل را به سبک قدماء نیکو می سرود. اشعارش عموما دارای مضامین عالی است و در اغلب مجلات و روزنامه های طهران به طبع می رسید.
او زندگی را با قناعت و مناعت طبع زندگی کرد و با کتابت و استنساخ کتب به امرار معاش پرداخت. عبرت در ذیحجه ١٣٦١ق [و بنا به نوشته بعضی نویسندگان شنبه دوّم محرم الحرام ١٣٦٢ش] وفات یافته و در امامزاده عبداللّه شهرری [جنب مقبره حسن وحید دستگردی] مدفون شد.
کتب زیر از اوست:
١. «دیوان اشعار» [که ٢٠٠ غزل از آن به چاپ رسیده است.٢. «عبرت نامه» مثنوی[٣. «مدینه الادب» [تذکره ای در شرح حال ادباء و شعرای ایران که کتابخانه مجلس شورای اسلامی آن را به خط زیبای مؤلف چاپ افست نموده و انتشار داده است.[٤. «نامه فرهنگیان» [که آن هم به خط مؤلف، چاپ افست شده است.]
این چند بیت از اوست:
شب عشاق دل آشفته شد و صبح دمید سخن از حلقه زلفش به میانست هنوز
ترک چشمش به نگاهی دل صاحب نظران برده از دست و پی غارت جانست هنوز