اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٧٠ - میرزا محمّدعلی عارفچه
مدّاحین خاندان نبوّت بود. پدرش از طرف امام جمعه به «عارفچه» ملقّب شده و این لقب به او به ارث رسید. شعر می سرود و در انجمن ادبی شیدا شرکت می نمود. عمری را به قناعت به سر برده و اوقات را صرف مطالعه و سرودن شعر و وعظ و ارشاد و تألیف و تصنیف نمود. [او تولیت امامزاده جعفر اصفهان را نیز برعهده داشت.] عاقبت در شب ١٩ ذیعقده الحرام ١٣٨٠ق به سن متجاوز از هشتاد وفات یافته و جنب پدر در تکیه آقا سیّد رضی در تخت فولاد مدفون شد.
[استاد میرزا فضل اللّه خان اعتمادی خوئی (برنا) مادّه تاریخ وفات او را چنین گوید:
رقم زد خامه «برنا» پی تاریخ فوت او: «محمّد یار شد مهر علی حامی عارفچه»
١٣٨٠ق]
کتب زیر از اوست که همگی به طبع رسیده است:
١. «تحفه المعصومین»٢. «دیوان اشعار» [که نسخه ی از آن به شماره ١٥٣ در کتابخانه میرزا محمّد کاظمینی در یزد موجود است.]٣. «زبده القصاید»٤. «صد قصیده و زیارات»٥. «منتخب کبیر در ادعیه و زیارات»٦. «هدیه المعصومین» [٧. «انیس الواعظین»٨. «تذکره الشّعراء»]
از اشعار اوست:
رو به سوی بارگاه کبریا آورده ام از سر اخلاص نزد وی ریا آورده ام
گر بپرسندم چه آوردی تو در فردای حشر نیست خوفی که گویم من رجا آورده ام[١]
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٣٢٦؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٥٣٦؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١١٨؛ فهرست کاظمینی، ج١، ص١٣٩.