اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٦٨ - علیرضا عباسی تبریزی
در شرح حال او نوشته اند که به مقام و عظمت میرعماد نزد شاه عباس رشک می برده و غبطه می خورده و به واسطه احساس خطر از میر و از دست رفتن جایگاه خود نقشه قتل او را کشیده است. ولی در منابع دست اوّل صفوی چنین مسأله ای دیده نمی شود و علیرضا عباسی با داشتن آن مقام و نفوذ در دربار صفوی نمی توانسته از یک خوشنویس دیگر که از حشر و نشر و رفت و آمد به دربار شاه پرهیز می کرده خطری را احساس کند.
او در سال ١٠٠٧ق پس از آنکه صادقی بیگ افشار از منصب کتابداری کتابخانه سلطنتی کنار گذاشته شد. به این منصب گماشته شد و تا سال ١٠٢٥ق در قید حیات بود.[١]
علیرضا عباسی در شعر و ادب هم دستی داشته و گاه اشعاری می سروده است از جمله:
تا خانه نشین شدی تو ای دُرّ خوشاب پیوسته مراست از غمت دیده پر آب
من خانه دل خراب کردم ز غمت تو خانه نشین شدی و من خانه خراب[٢]
آثار به جای مانده از او به قرار زیر است:
١. دو کتیبه فوقانی داخل مسجد شیخ لطف اللّه اصفهان به خط ثلث در سال ١٠٢٥ق
٢. کتیبه سردر مسجد شیخ لطف اللّه اصفهان به خط ثلث در سال ١٠١٢ق
[١] برای اطلاع بیشتر بنگرید به: کارنامه بزرگان ایران، ص١٩٨؛ تذکره خوشنویسان، ص٣٠؛ فرهنگ معین، ج٥، ص١٢٠٣؛ دانشمندان آذربایجان، ص٢٨٠؛ دایره المعارف هنر، ص٣٥٩؛ ریحانه الادب، ج٤، ص٩٤؛ تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان) ، صص ٣٠٤-٣١٠؛ الذریعه، ج٩، ص٧٥٧؛ سخنوران آذربایجان، ج١، ص٥٥٥؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «عباسی»، ص٤٥؛ پیدایش خط و خطاطان، صص ١٨٠-١٨٧؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص٣٦١؛ زندگانی شاه عباس اوّل، ج٢، صص ٥٣-٥٧؛ خوشنویسی در کتیبه های اصفهان، صص ٣٥-٣٨.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٩٧؛ تذکره ریاض الشعراء، ج٣، ص٤٨٧.