او دعوت کرد و او در جواب نوشت: «متجاوز از هزار محصل مشغول تحصیل هستند که چهارصد نفر از آنها (بلکه بیشتر) شایسته حضور درس این دعاگو هستند و در حوزه درس دعاگو حاضر می شوند. چنان چه به تهران بیایم، این حوزه از هم می پاشد.» شاه مجدّدا از او خواست یکی از بهترین شاگردان خود را برای تدریس در این مدرسه انتخاب کند و او ملاّ عبداللّه زنوری را انتخاب کرد و فرستاد.]

او حکیمی خوش ذوق بوده و گاهی غزل و رباعی می سروده و «نور» تخلّص می نموده است.

وی در [روز ٢٢] رجب ١٢٤٦ق به سن شیوخیت وفات یافته و سیّد حجه الاسلام بر او نماز خواند و جنازه جهت دفن به نجف اشرف نقل و در عتبه مقدّسه رواق مطهر [حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در باب شیخ طوسی]، مدفون گردید.

این شعر از اوست:

از آفتاب نکوتر فروغ طلعت اوست به حیرتم که در ایام حسن او جمهور

مثل به خوبی خورشید می زند این است یکی ز جمله غلط های در جهان مشهور

* * *

حقّا که علی ولیّ مطلق باشد حقیقت او چو حقّ مطلق باشد

هرکس که کند حقّ علی را انکار از حق مگذر که منکر حق باشد[١]

[١] بیان المفاخر، ج١، صص ٨٢-٨٤؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، صص ٧٩ و ٨٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٥٠١ و ٥٠٢؛ قصص العلماء، (چاپ ١٣٨٠ش) ، صص ٧٣-٧٥، ١٤٠ و ١٤٨ و ١٦٠؛ فوائد الرضویه، ج١، ص٣٣٩؛ روضات الجنّات، ج٤، ص٣٩١؛ تذکره اختر، صص ٢١١-٢١٦؛ مجمع الفصحاء، ج٦، ص١٠٣٣؛ شمس التّواریخ، ص٣١؛ طرائق الحقائق، ج٣، صص ٢٢٣، ٢٢٤ و ٥٠٦؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج٣، ص١٩٣٨؛ ریاض العارفین، (چاپ ١٣٠٥ق) ، صص ٣٢٩ و ٣٣٠؛ انوار جَلیّه: مقدّمه، ص٣٤؛ ریحانه الادب، ج٦، ص٢٦٢؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «نوری»، ص٨٧٩؛ تحریر ثانی تاریخ حکماء و عرفای متأخّر، صص ١٤٣-١٦٠؛ تاریخ اصفهان (جابری) ، ص٢٦٣؛ مکارم الآثار، ج٤، صص ١٢٦٤-١٢٦٧؛ خدمات متقابل اسلام و ایران، صص ٥٩٦ و ٥٩٧؛ الاصفهان: رجال و مشاهیر، صص ٥٩٠ و ٥٩١؛ رجال اصفهان (دکتر کتابی) ، ج١، صص ٣٥٨-٣٦٠؛ شرح حال رجال ایران، ج٦، ص١٥٤؛ معجم المؤلفین، ج٧، ص٥٤؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، صص ٣٤٦ و ٣٤٧.