اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٩٤ - میرزا عبدالأئمه طوسی
«جلوه های عرفانی» در سال ١٣٨١ش به چاپ رسیده است.
او در روز ٥ اردیبهشت سال ١٣٨٤ش در اصفهان از دنیا رفت و در قبرستان جدید اصفهان (باغ رضوان) به خاک سپرده شد.
از اوست:
ز چشمش تا به مژگان خواب ریزد به جام دل شراب ناب ریزد
به گیسویش وزد هر دم نسیمی از آن صدها دل بی تاب ریزد
ز رخسارش فروغ عالم آرا درون چشمه مهتاب ریزد[١] ]
عباسی اصفهانی*
عباسی، از سادات و شعرای اصفهان در قرن یازدهم هجری بوده و به خاطر منادمت شاه عباس اوّل «عباسی» تخلّص می کرد. سفری به هند رفته و اوحدی بلیانی در سال ١٠٠٥ق در «اجمیر» هند او را دیده است.
از اوست:
جز حرف قتلم آن بت بدخو نمی کرد با من سخن به جز خم ابرو نمی کند[٢]
میرزا عبدالأئمه طوسی
میرزا عبدالأئمه طوسی فرزند میرزا علینقی ملاّباشی، فاضل محترم. از وکلاء مبرّز دادگستری، متوفی ٢٠ جمادی الثّانی ١٣٦٨ق مدفون در تکیه بروجردی در تخت فولاد
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص١٣١؛ جلوه های عرفانی: مقدمه؛ تذکره شعرای استان اصفهان (ویرایش دوم) ، ص١٥٩؛ بزم ادب، ص٣٤١.
[٢] تذکره روز روشن، ص٥٢١؛ تذکره غنی، ص٨٧؛ منتخب اللطایف، ص٤٥٥؛ تذکره عرفات العاشقین، ج٤، ص٢٥٨٤.