اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٨٢ - محمّدعلی شیدای اصفهانی
هندوستان و عراق عرب و عراق عجم پرداخت. خط شکسته را بد نمی نوشت و در شعر طبعی متوسط داشت.
از اوست:
منعم از صورت زیبای بتان گر نکند چه کند زاهد بیچاره که صورت بین است[١]
محمّدعلی شیدای اصفهانی
آقا محمّدعلی اصفهانی متخلّص به «شیدا»، شاعر ادیب، از سخنوران قرن سیزدهم هجری. در اصفهان متولّد شده و در این شهر نزد فضلاء و ادباء از جمله سیّد احمد هاتف اصفهانی به تحصیل علم و ادب پرداخته و در جوانی در شیراز رفت. مردی عاشق پیشه و لاابالی بوده و دل به گلرخان و نکورویان سپرده بود. طبعی روان داشت و اوقات را با ادباء و شعرای شیراز سپری می نمود و به شغل آیینه سازی امرار معاش می کرد. سرانجام در سال ١٢١٤ق وفات یافته و در تکیه مشرقی واقع در خارج شیراز مدفون شد. دیوان اشعارش بالغ بر شش هزار بیت بوده است.
از اوست:
اسیر دام نشد تا دلم ندانستم شکسته بالی مرغان رشته بر پا را[٢]
[١] تذکره مجمع الفصحاء، ج٥، ص٥٤٤؛ تذکره ریاض العارفین، (چ١٣٤٤) ، ص٤٤٢؛ تذکره انجمن خاقان، ص٥٢٣؛ تذکره سفینه المحمود، ج٢، ص٤٩٠؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج٢، ص٨٦٩؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «شکیب»، ص٥٣١؛ ریحانه الادب، ج٣، ص٢٣٣؛ الذریعه، ج٩، ص٥٣٦؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص٥٥٣.
[٢] تذکره اختر، ج١، ص١٠١؛ تذکره دلگشا، صص ٣١٤-٣١٦؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج٢، صص ٩٢٦-٩٢٩؛ تذکره مجمع الفصحاء، ج٥، صص ٥٣٨ و ٥٣٩؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «شیدا»، ص١٦١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٦٨٦؛ مجلّه ارمغان: سال هیجدهم، شماره ٤، صص ١٧٥-١٨٠؛ تذکره سفینه المحمود، ج٢، ص٤٨٤.