اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٧٥ - سیّد محمّدعلی رزمی
و جانبازی او گردید. همچنین دو تن از فرزندانش به نام های حسین و جعفر در جبهه های نبرد به شهادت رسیدند و دو فرزند دیگرش مجروح و جانباز شدند. وی عالمی عابد و متهجّد و زاهد بود و عمر خود را به طاعت پروردگار و حلّ مشکلات مردم سپری نمود تا این که در روز ١٠ خرداد ١٣٧٩ش در بیمارستان ارتش وفات یافته و به مشهد مقدس منتقل و در روز ٢٧ صفر ١٤٢١ق در مزار خواجه ربیع مدفون شد.
تألیفات ایشان به ٤٩ عدد می رسد که از جمله می توان به این کتاب ها و رساله ها اشاره کرد:
١. «الواعظ» مفصّل ترین کتاب ایشان در ٧ جلد آن در نجف به چاپ رسیده و در صورت چاپ بقیه مجلّدات به ٣٠ جلد خواهد رسید. ٢. «طیب المجالس»٣. «شجره طیّبه»٤. «مشکاه الانوار»٥. «جُهد العاجز الغیبه»٦. «سواد الوجه فی الدّارین»٧. «معدن التّقی فی القلب»٨. «ادب الکتاب فی الکتابه»٩. «کسب الحلال»١٠. «العنایه الرّبانیّه» ١١. «منتخب التّقویم» ١٢. «طب الامام» و غیره.[١]
سیّد محمّدعلی رزمی*
سیّد محمّدعلی رزمی، از شعرای اواخر دوره قاجاریه است. در اصفهان ساکن بوده و در سال ١٣١٤ق در شکارگاه از کوه پرت شده و وفات یافته است. میرزا شکراللّه منعم این مصرع را برای مادّه تاریخ فوت او گفت است:
«رزمی بمحمّد و علی واصل گشت) [٢]
[١] خورشید جی، صص ٣٢٤ و ٣٢٥.
[٢] تاریخ اصفهان (تکایا و مقابر) ، صص ١٢٣ و ١٢٤؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج١، ص٦٦٧.