اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٢٩ - میرزا محمّدعلی سروش
نزد میرزا محمّدعلی وفای زواره ای کسب علم کرد. سروش به خاطر بدگوئی مخالفان مجبور به ترک اصفهان شده و به گلپایگان رفت و از آنجا راهی تهران شد و با سرودن «فتح نامه»ای مورد توجّه عباس میرزا (فرزند فتحعلی شاه) قرار گرفت و به دریافت صله مفتخر شد. آنگاه راهی آذربایجان شده و برای حکام آنجا (شاهزادگان قاجاری) همچون قهرمان میرزا، میرزا محمّدمحسن میرزا سلطانی و ابوالفتح فریدون میرزا و بهمن میرزا قاجار مدیحه سرود. او در سال ١٢٥٩ق به امر بهمن میرزا (فرزند عباس میرزا) اشعار عربی کتاب «الف لیله و لیله» که میرزا عبداللطیف طسوجی به فارسی برگردانده بود را منظوم ساخت و این کتاب در سال ١٢٦١ق در تبریز چاپ سنگی شد.]
در آن زمان ناصرالدّین میرزا در تبریز ولیعهد بود. سروش به وسیله محسن میرزا میرآخور به دربار ناصرالدّین شاه راه یافته و چون ناصرالدّین شاه به سلطنت رسید با او به تهران آمده و معروف و مشهور گردید و به لقب «شمس الشّعراء» ملقّب شد.
وی در ١٢٨٥ق در تهران وفات یافت [و جسدش به قم حمل شده و به خاک سپرده شد.]
این آثار از اوست:
١. «دیوان اشعار» شامل غزل، قصیده، مثنوی موسوم به «زینه المدایح» که نسخه ای از آن به شماره ١٢٦٧٥ در کتابخانه آستان قدس رضوی. دیوان سروش در سال ١٣٣٩ش در دو جلد به تصحیح و تحقیق دکتر محمّدجعفر محجوب چاپ شده است. نسخه هایی از این دیوان به خط میرزا ابراهیم مشتری خراسانی (شاگرد سروش) موجود است.٢. «الهی نامه»٣. «ساقی نامه»٤. «اردیبهشت نامه» در سرگذشت حضرت محمّد صلی الله علیه و آله٥. «شمس المناقب» در مدح پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله٦. «شصت بند از مرثیه عاشورا»٧. «روضه الانوار» در مراثی امام حسین علیه السلام
[سروش از قصیده سرایان توانای دوره قاجاریه و جزو شعرای رده اوّل سبک