اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨١٥ - محمّدعلی پروانه اصفهانی
شده است.[١]
محمّدعلی پروانه اصفهانی
محمّدعلی پروانه [حقیقت متخلّص به «پروانه» فرزند عبدالوهاب] شاعر و ادیب معاصر [در سال ١٢٧٥ش در اصفهان متولّد شده و در این شهر علم و ادب آموخته است] از شعراء و غزل سرایان اصفهان است. عشق و علاقه مفرط او به شعر و ادب، وی را بر آن داشته که با وجود مشکلات فراوان که در راه روزنامه نگاری و انجمن داری است دست از هر دو بر ندارد. او مدیر روزنامه «شمع حقیقت» و مؤسس انجمن ادبی پروانه است. اغلب اشعارش غزل های عاشقانه و اشعار اجتماعی است که در روزنامه خود و دیگر روزنامه های محلی اصفهان چاپ کرده است.[٢] [منزل او در نزدیکی امامزاده اسماعیل در محلّه گلبهار و محل انجمن در دروازه دولت، ساختمان سلطانی بوده است. دیوان اشعارش هنوز به چاپ نرسیده است. وی در روز پنجم مهرماه سال ١٣٥٥ش وفات یافته و در تکیه مقدّس در تخت فولاد اصفهان مدفون شد.[٣] استاد میرزا فضل اللّه خان اعتمادی خوئی (برنا) مادّه تاریخ وفات وی را چنین سروده است:
گفت برنا «سوی نور حب یار بال زد پروانه با شوق وصال]
١٣٩٦=٥٥٣+٨٤٣
از اوست:
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٢١٩؛ المآثر و الآثار (چهل سال تاریخ ایران) ، ج١، ص٢٨٥؛ مکارم الآثار، ج٧، ص٢٤٣٧؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٩٧؛ الذریعه، ج٨، ص٢٢٣.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ١٠٨-١١٠؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٢٢٧.
[٣] تخت فولاد یادگار تاریخ: خطی.