اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٩٢ - میرزا علی محمّد شریفی اژه ای
میرزا علی محمّد شریفی اژه ای
میرزا علی محمّد بن ملاّ محمّدعلی بن ملاّ عبداللّه بن ملاّ علی اکبر اژه ای، عالم فاضل، فقیه محقّق عابد زاهد و ادیب شاعر [از علمای اواخر دوره قاجاریّه] متخلّص به «شریفی» [در شب ١٥ شعبان] ١٢٦٦ق متولّد شده [و در ١٨ سالگی به نجف اشرف رفته و مدت ٩ سال نزد اساتید آنجا از جمله ملاّ محمّدفاضل ایروانی تحصیل نمود. آنگاه به اصفهان آمده به ارشاد مردم و اقامه جماعت در مسجد علی پرداخت.[١] ]
او مؤلف مجموعه ای در آداب و اخلاق است که آن را در آخر کتاب «نماز شب» جدّش ملاّ علی اکبر اژه ای به طبع رسانیده است. سرانجام در شب شنبه ١٢ صفر سال ١٢٣٢ق وفات یافته و جنب مزار پدرانش در تخت فولاد اصفهان مدفون شد.[٢]
این شعر از اوست:
خدایا به حق بنی فاطمه مرا با خودت آشنائی بده
که خورسند باشم به وقت رحیل مرا دستگیری کن ای من دخیل
همه عمر ضایع چو من کرده ام ز اعمال و کردار شرمنده ام
به حق حقّانیّتت ای خدا کنی رحم بر ما بهر دو سرا
تو توفیق ده تا که مردانه وار گذشتی کنم من از این روزگار
همه حال من حال مجذوب کن که امر تو باشد یکن بعد کن
«شریفی» چو همیان عصیان شده است ندارد به جز رحمت تو به دست[٣] ]
[١] بزم معرفت، صص ١٣٧-١٣٩.
[٢] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٥٢؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٨٢٤؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٦٦.
[٣] تراجم الرجال، ج١، ص٤١٣؛ تذکره شاعران فارسی سرا، ص١٢٧.