اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٥٦ - میرزا علیرضا شیخ الاسلام
خوشنویسان هنرمند زوّاره در قرن چهاردهم هجری است.
در سال ١٢٩٨ق متولّد شده و پس از تحصیلات مقدّماتی در زواره، به اصفهان رفت و به تحصیل خود ادامه داد و خط را نزد میرزا عبدالجواد شهشهانی مشق کرد. خط شکسته معروف به «دبیری» را بسیار خوش می نوشت. او در ٤ محرم ١٣٦٤ق در تهران وفات کرد و جنازه اش به زوّاره حمل شده و مدفون گردید.[١]
میرزا علیرضا طباطبائی نائینی
میرزا علیرضا بن میرزا جعفر طباطبائی نائینی اصفهانی، از فضلاء و ادبای قرن دوازدهم هجری است. در هند سکونت داشته و تا سال ١١٧٤ق در قید حیات بوده است.[٢]
میرزا علیرضا شیخ الاسلام
میرزا علیرضا شیخ الاسلام فرزند میرزا حبیب اللّه صدر بن حسین بن حسن موسوی عاملی کرکی [از کارگزاران دولت صفویه در قرن یازدهم هجری.]
شیخ حرّ عاملی درباره او گوید:
«کان فاضلاً عالما محقّقا فقیها متکلما جلیل القدر عظیم الشأن...»
لکن مؤلّف «ریاض العلماء» درباره او و برادرش و فرزندش میرزا معصوم می نویسد:
«فان عد هولاء من اجله العلماء و ادخاله فی رجال هولاء الکبراء من وقاحه شنعاء لا سیما مع غایه المدح و الاطرء کما لا یخفی»
مادرش دختر شیخ لطف اللّه میسی عاملی بوده است.
میرزا علیرضا در زمان شاه عباس دوم، در مرض موت پدرش شیخ الاسلام شد. و در مراسم تاج گذاری شاه سلیمان نیز حاضر بوده و تا حدود سال ١٠٧٤ق این منصب را
[١] اردستان نامه، ج١، ص٤٩٩.
[٢] خزانه عامره، ص٢٤٧.