اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٥٢ - علیرضا صرّام اصفهانی
سیّد علیرضا انجم اصفهانی
سیّد علیرضا موسوی متخص به «انجم» از شعراء و ادبای اصفهان در اواخر عهد قاجاریه است. وی در تاریخ تعمیر امامزاده شاهزاده حسین و شاهزاده ابراهیم در شهرستان به سال ١٣١٦ق به وسیله بانوئی به نام افتخارالدّوله چنین گفته است:
افتخارالدّوله از باب کرم گشت باعث بهر تعمیر حرم
«انجم» بیدل به تاریخش بگفت: بود الف و سیصد و شانزده رقم[١]
علیرضا صرّام اصفهانی
علیرضا قانونی متخلّص به «صرام» فرزند ابوالقاسم، شاعر ادیب معاصر در سال ١٣١٥ق متولّد گردیده و از اعضاء قدیمی انجمن ادبی شیدا بود. در انواع فنون سخن از غزل و قصیده ماهر بود. چندین مثنوی گفته [است.] یکی «حجاب نامه» دیگری به اسم «رمز آفرینش» و غیره. مدّتی در دادگستری وکالت می کرد. سپس به تجارت و چرم فروشی روزگار می گذراند.
از اوست:
تا جلوه کرد رویِ مهِ دلنواز من شد فاش سرّ عشق و عیان گشت راز من
بودم هر آنچه گوهر یکدانه ز اشک چشم در پای دوست ریخت دل پاکباز من[٢]
[١] مختصری از تاریخچه محلّه خواجو، ص٦٢.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ٣٠٥ و ٣٠٦.