اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٣١ - سیّد علی اکبر ابرقوئی
«مولودنامه چهارده معصوم»
این شعر از اوست:
ز نقطه بسمله طلب کنم راه را ز رحمن الرّحیم بجویم اللّه را
گناه بخشنده گدا و هم شاه را پس این زمان گوش کن تو قل هو اللّه را
که معنیش را بیان کنم ز راه یقین
قل بگو ای مصطفی خدای بنده نواز واحد و یکتا بود صانع و هم چاره ساز
هست خدای صمد بی بدل و بی نیاز دست خلایق همه به درگه او دراز
که اعطنا رزقنا اللّه و الرّازقین[١]
سیّد علی اکبر ابرقوئی*
استاد سیّد علی اکبر ابرقوئی فرزند سیّد حسین، دانشمند فاضل و ادیب ماهر. در سال ١٢٧٦ش در ابرقو متولّد شد و در اصفهان نزد شیخ محمّدتقی آقانجفی، آخوند ملاّ محمّدحسین فشارکی، شیخ محمّدحسین جزن آبادی و دیگران به تحصیل پرداخت. آنگاه به تدریس در دبیرستان های اصفهان پرداخت. پس از تأسیس دانشگاه اصفهان، برای تدریس فراخوانده شد و سال ها در دانشکده ادبیات، ادبیات عرب را تدریس نمود. همچنین چندین سال ریاست اوقاف اصفهان را برعهده گرفت. او از فعّالان سیاسی و اجتماعی عصر خویش بود و سرانجام در ١٥ اسفند ١٣٥٦ش وفات یافته و نزدیک مزار عالم ربّانی شیخ محمّدباقر زند کرمانی در تخت فولاد مدفون گردید.
از او علاوه بر مقالاتی که در برخی از مطبوعات اصفهان به چاپ رسیده است، تصحیح و تعلیق «مقامات حمیدی» است که در سال ١٣٤٤ش چاپ شده است.[٢]
[١] تذکره شعرای استان اصفهان، (ویرایش دوم) ، ص٣١٠.
[٢] شرح مجموعه گل، صص ١٠٤ و ١٠٥؛ دانشنامه تخت فولاد اصفهان، ج١، صص ١٢٨ و ١٢٩.