اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٤ - میرزا عباس نحوی
ستوده اند.
شاه عباس چند بار (در سال های ١٠٥٩، ١٠٦٤ و ١٠٦٨ق) بر سر قندهار با لشکریان پادشاه هند جنگ کرد و جز ٦ ماه (در سال ١٠٦٨ق) که قندهار در تصرّف هندیان بود، همواره فاتح بود. شاه جهان، پادشاه هند، در سال ١٠٥٦ق سفیری برای ایجاد روابط دوستی نزد شاه عباس فرستاد و او نیز در ١٠٧٥ق به همین منظور سفیری به دربار اورنگ زیب روانه کرد.
شاه عباس دوم به شعرا و علما احترام می گذاشت و آنان در دولت او دارای جایگاهی بلند بودند. خود او هم اهل شعر و ادب بود. گاهی شعر می سرود و «ثانی» تخلّص می کرد. وی سرانجام در شب سه شنبه ٢٥ ربیع الاوّل ١٠٧٧ق در بازگشت از خراسان، زمانی که به خسروآباد دامغان رسیده بود بر اثر بیماری درگذشت و در مقبره پدرش (جنب مرقد مطهر حضرت معصومه (سلام اللّه علیها) ) مدفون شد. کتیبه های این بقعه از استاد محمّدرضا امامی است.[١]
این شعر از اوست:
به یاد قامتی در پای سروی گریه سر کردم چو مژگان برگ برگش را به خون دیده تر کردم[٢]
میرزا عباس نحوی
آقامیرزا عباس نحوی فرزند میرزا عبدالجواد بن میرزا عبدالحسین بن محمّدتقی بن
[١] دائره المعارف فارسی (مصاحب) ، ج٢، صص ١٦٦٠ و ١٦٦١؛ فرهنگ اعلام سخن، ج٢، صص ١٢٢٤ و ١٢٢٥؛ صفویّه از ظهور تا زوال، صص ٢٩٨-٣٤١ و بنگرید به: قصص الخاقانی، خلد برین (ایران در زمان شاه صفی و شاه عباس دوم) ؛ عباس نامه.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص١٣؛ تذکره شمع انجمن، ص٤٦٦؛ تذکره ریاض الشعراء، ج١، صص ٤٦٤ و ٤٦٥؛ احوال و آثار خوشنویسان، ج٢، ص٣٤٠.