اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٢٨ - دکتر علی عبدالرسولی
علوم عقلی و نقلی خطوط ثلث و شکسته و نسخ را در کمال خوبی و استادی می نوشته و شعر نیکو می گفته است. او در شب جمعه ٤ شعبان سال ١٣٦٢ق در ضمن مسافرت به اصفهان وفات یافته در تکیه سیّد العراقین مدفون گردید.
کتب زیر از اوست:
١. تصحیح «دیوان ادیب نیشابوری»٢. تصحیح «دیوان خاقانی»٣. تصحیح «دیوان فرّخی»٤. «ترجمه رساله شطرنجیه» [از آثار پدرش، مطبوع]٥. «دیوان اشعار» و غیره.[١]
[علی عبدالرسولی علاوه بر پدر، از معلومات اساتیدی چون حاج شیخ مسیح طالقانی، سیّد عبدالکریم لاهیجی، میرزا ابوالحسن جلوه، میرزا عبداللّه ریاضی و سیّد احمد پیشاوری (ادیب پیشاوری) (که حدود ٣٤ سال ملازم و مصاحب او بود) بهره گرفت و خط را نزد سیّد محمّد بقاء اصفهانی (شرف المعالی) مشق کرد و در صرف و نحو، لغت، معانی و بیان و عروض و قافیه، مهارت فراوانی یافت. او در سال ١٣١٤ش رساله ای در باب عرفان و تصوف نگاشت و از دانشگاه تهران به اخذ دکترا و مقام استادی نائل گردید. شعر را در کمال استادی می سرود. در غزل پیرو سبک سعدی و در قصیده متمایل به سبک فرّخی سیستانی بود. از نمونه خطوط زیبای وی خطوط «شرح زیارت عاشورا» تألیف پدرش است که به خط او در تهران به چاپ رسیده است. او بسیاری از دیوان های شعرای متقدّم همچون: منوچهری، عنصری، سروش اصفهانی، میرزا ابوالحسن جلوه، ملک شعراء صبای کاشانی، ارزقی هروی و حکیم قطران تبریزی را تصحیح نمود. همچنین مثنوی رزمی حماسی «قیصرنامه» ادیب پیشاوری را به خط زیبای خود کتابت کرده که میکروفیلم آن در کتابخانه مجلس شورای ملّی به شماره ١٤٥ موجود است.
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص١٣٣؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٦٨٧؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٤٤؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص١٠٩.