اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٨ - میرزا عباس خان شیدای دهکردی
برای این انجمن همه ثروت و سرمایه مالی خود را صرف کرد. با این حال در اواخر عمر با ضعف مزاج و انواع امراض در فقر و تنگدستی به سر برد و چون دارای استغنای طبع و همت بلند بود هرگز زیر بار احسان دیگران نرفت [و از راه کتابت امرار معاش می نمود که آن هم در اواخر عمر به علت مطالعه زیاد و نگارش به ضعف باصره مبتلا شده و از کتابت بازماند و باقی عمر را به استغناء و صبر سپری نمود.]
او پس از یک عمر خدمت به علم و ادب در شب سه شنبه ٢٤ جمادی الاولی ١٣٦٩ق (مطابق ٢٣ اسفند ١٣٢٨ش وفات یافته و در صحن تکیه سیّدالعراقین واقع در تخت فولاد اصفهان مدفون شد.
[بسیاری از شعرای اصفهان در رثای او شعر و ماده تاریخ گفته اند از جمله عبدالمجید اوحدی متخلص به «یکتا» این مادّه تاریخ را جهت او گفته است:
نوشت خامه «یکتا» ز بهر تاریخش «ز تاب جلوه معشوق داد دل شیدا»
شیدا کتاب «محرم نامه» که مجموعه ای از شعرهای شاعران اصفهان است را در سال ١٣٤٢ق فراهم آورد که چاپ سنگی شد.
«دیوان شیدا» در سال ١٣٧٩ش به کوشش مرید محمّدی در شهرکرد به چاپ رسید.
از اوست:
سرمست چون به بزم درآیی قدح به دست آهسته رو که شیشه عمرم به دست توست
عارف ز خانه سوی خرابات شد چو دید پیمانه سرخوش از تو و میخانه مست توست[١] ]
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ٢٩١-٢٩٤؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٦٨٥؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٤٣؛ تذکره الشّعراء عارفچه، ج١، ص١١٨؛ دیوان شیدا: مقدمه؛ نامه سخنوران سپاهان، ج٢، صص ٩١-٩٣؛ تاریخ جراید و مجلات ایران، ج٢، صص٢٠-٢٢ و ٢٧٢-٢٧٦؛ نگرشی بر مشروطیت اصفهان، صص ١٧٩-١٨٨؛ شرح مجموعه گل، صص ٤١١-٤٢٧؛ مشاهیر مطبوعاتی اصفهان، صص ٧٧-٨٥.