اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٧٣ - آقا عبدالحسین پاشنه طلائی یزدی
مردم را با بیانات شافیه و سحر کلام خویش مشغول می داشت.
[او در ایام اقامت در اصفهان در مدارس جدید به شغل معلمی می پرداخته و در کنار آن نزد شیخ محمود مفید فلسفه می خوانده است.]
در اواخر عمر [زودرنج و حساس شد، و مزاج او تغییر یافته بود و در سخنرانی ها تندروی می کرد. حکومت وقت (نظمیه رضاخان پهلوی) او را به شیراز تبعید نمود.[ سودا بر مزاج ایشان غلبه یافته و در حدود سال ١٣٦٧ق خود را در چاه انداخته و وفات یافت[١] [و در یکی از امامزاده های شیراز مدفون شد.]
آقا عبدالحسین پاشنه طلائی یزدی
آقا عبدالحسین بن ملاّ محمّدمهدی پاشنه طلائی یزدی [بن محمّداسماعیل بن محمّدابراهیم بن ملاّ محمّدصادق اردستانی]، عالم فاضل [در قرن سیزدهم هجری] از اعقاب آخوند ملاّ محمّدصادق اردستانی. پدرش در یزد ساکن بوده و خود او در اصفهان سکونت نموده و پس از وفات در تکیه حاج محمّدجعفر آباده ای در تخت فولاد مدفون شد.[٢]
[او نسخه ای از «حاشیه بر بهجه المرضیه» از: شیخ علی اکبر یزدی را در سال ١٢٧٥ق کتابت کرده و آن را نزد پدر دانشمند خود خوانده و تعلیقاتی بر این نسخه نوشته است.[٣] ]
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، صص ٧٩١ و ٧٩٢؛ دولت دیدار، صص ١٦٦ و ١٦٧؛ تاریخ موسیقی ایران، صص ٦٧٨ و ٦٧٩.
[٢] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٣٢؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٥١.
[٣] تراجم الرجال، (چاپ ١٤٢٢ق) ، ج٢، ص٢٧.