اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٠٦ - عبدالباقی اصفهانی
١٠٩٢ق است. نسخه به شماره ٣١٨٣ در کتابخانه آیت اللّه مرعشی موجود است.[١]
[کتاب «فوائد علیّه و تصحیح النّیّه» یا «نیّات عبادات» از تألیفات اوست که به فارسی و یک مقدمه، ٧ مقصد و یک خاتمه در سال ١١١٠ق به نام شاه سلطان حسین صفوی نوشته است. نسخه ای از آن به شماره ٤/٧٣٢٦ در کتابخانه آیت اللّه مرعشی و نسخه ای دیگر به شماره ٢١٤٧ در کتابخانه مرکز احیاء میراث اسلامی در قم موجود است.[٢] این شعر از اوست:
به کف آورده ام از گلشن بی خار غمت گل داغی که نصیب دل آگاه شود]
میرزا عبدالباقی نائینی
میرزا عبدالباقی بن میرزا محمّدعلی بن حاج میر سیّد جعفر بن حاج آقا میرزا بن سیّد حسین نائینی اصفهانی عالم و فاضل بوده و در قرن چهاردهم هجری می زیسته و در اوان جوانی در اصفهان بلاعقب وفات یافت.[٣]
عبدالباقی اصفهانی*
عبدالباقی فرزند معینای اصفهانی، از شعرای اوایل قرن یازدهم هجری. در هند ساکن بوده و از معتمدان جهانگیر پادشاه است. گاهی در کابل و گاهی در سند به خدمت مشغول بوده و در شعر طبعی خوش داشته است. این شعر از اوست:
با زَهر غم او تریاک ندارم می میرم و از مردن خود باک ندارم
[١] فهرست مرعشی، ج٨، ص٤٠٦.
[٢] فهرست مرعشی، ج١٩، ص١٢٠؛ فهرست مرکز احیاء، ج٦، صص ١٥٣ و ١٥٤.
[٣] تاریخ نائین، ج٤، ص٢٨.