اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٠٢ - میرزا عبدالباقی طبیب اصفهانی
«واله» مؤلف تذکره «ریاض الشعراء» ملاقات نموده است. طبیب از معاشرین و مصاحبین مشتاق اصفهانی است.
او در سال ١١٧١ق وفات یافته و در تخت فولاد جنب لسان الارض [تکیه شهداء کنونی] مدفون گردید.
مادّه تاریخ وفاتش را «صهبا» گوید:
کلک «صهبا» از پی تاریخ فوتش زد رقم «بزم جنّت منزل آن زبده سادات باد»
دیوان اشعاری دارد حاوی قریب دو هزار بیت که نمونه بهترین شعر فارسی است. [و به چاپ رسیده است. نسخه خطی دیوان طبیب در کتابخانه آیت اللّه گلپایگانی در قم موجود است.] مثنوی به نام «محمود و ایاز» نیز گفته است.
از اوست:
غمت در نهانخانه دل نشیند به نازی که لیلی به محمل نشیند
به دنبال محمل چنان زار گریم که از گریه ام ناقه در گل نشیند
خَلَد گر به پای خاری آسان برآرم چه سازم به خاری که در دل نشیند
پی ناقه اش رفتم آهسته، ترسم غباری به دامان محمل نشیند[١]
[١] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٢١٨؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، صص ٧٤٧ و ٧٤٨؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٨٨؛ اصفهان: کتاب جوانان، ص٢٣٨؛ تذکره مجمع الفصحاء، ج٥، صص ٧١٩-٧٢١؛ تذکره روز روشن، ص٤٩٩؛ مکارم الآثار، ج٤، ص١٢٠٩؛ تذکره آتشکده: نیمه دوم، صص ٥٨٤-٥٨٦؛ الذریعه، ج٩، ص٦٤٤؛ دیوان طبیب اصفهانی، ص٨٩؛ تذکره غنی، ص٨٣؛ فهرست گلپایگانی (صدرائی) ، ج٢، ص١٩٠٤؛ تذکره ریاض الشعراء، ج٢، صص ١٢٩٣ و ١٢٩٤؛ منتخب اللطایف، ص٤٢٤.