فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٤٠١ - ثمود و ناقه
اتَنهنا ان نَعبُدَ ما يَعبُدُ ءاباؤُنا وانَّنا لَفى شَكٍّ مِمّا تَدعونا الَيهِ مُريب.
هود (١١) ٦٢
٩٩) ثمود، درخواستكننده معجزه از صالح (ع):
ما انتَ الّا بَشَرٌ مِثلُنا فَأتِ بِايَةٍ ان كُنتَ مِنَ الصدِقين* قالَ هذِهِ ناقَةٌ لَها شِربٌ ولَكُم شِربُ يَومٍ مَعلوم.
شعراء (٢٦) ١٥٤ و ١٥٥
١٠٠) شك و ترديد قوم ثمود، در صحّت ادّعاى پيامبرى از سوى صالح (ع):
قالوا يصلِحُ قَد كُنتَ فينا مَرجُوًّا قَبلَ هذا اتَنهنا ان نَعبُدَ ما يَعبُدُ ءاباؤُنا وانَّنا لَفى شَكٍّ مِمّا تَدعونا الَيهِ مُريب.
هود (١١) ٦٢
الَم يَأتِكُم نَبَؤُا الَّذينَ مِن قَبلِكُم قَومِ نوحٍ وعادٍ وثَمودَ ... جاءَتهُم رُسُلُهُم بِالبَيّنتِ فَرَدّوا ايدِيَهُم فى افوهِهِم وقالوا انّا كَفَرنا بِما ارسِلتُم بِهِ وانّا لَفى شَكٍّ مِمّا تَدعونَنا الَيهِ مُريب.
ابراهيم (١٤) ٩
كَذَّبَت ثَمودُ المُرسَلين* اذ قالَ لَهُم اخوهُم صلِحٌ الا تَتَّقون* ... فَأتِ بِايَةٍ ان كُنتَ مِنَ الصدِقين. [١]
شعراء (٢٦) ١٤١ و ١٤٢ و ١٥٤
١٠١) درگيرى و مبارزه ثمود، با پيامبر خود صالح (ع):
هَل اتكَ حَديثُ الجُنود* فِرعَونَ وثَمود.
بروج (٨٥) ١٧ و ١٨
نيز---) افتراهاى ثمود، ثمود و ناقه، دعوت از ثمود
ثمود و ناقه
١٠٢) ثمود، تكذيبكننده معجزه بودن ناقه صالح:
... كَذَّبَ بِها الاوَّلونَ وءاتَينا ثَمودَ النّاقَةَ مُبصِرَةً فَظَلَموا بِها ....
اسراء (١٧) ٥٩
١٠٣) اعطاى معجزهاى آشكار (ناقه) از جانب خداوند به ثمود، براى انذار آنان:
وما مَنَعَنا ان نُرسِلَ بِالأيتِ الّا ان كَذَّبَ بِها الاوَّلونَ وءاتَينا ثَمودَ النّاقَةَ مُبصِرَةً فَظَلَموا بِها وما نُرسِلُ بِالأيتِ الّا تَخويفا.
اسراء (١٧) ٥٩
١٠٤) دستيابى به آب اختصاصى ناقه صالح، از انگيزههاى ثموديان در پى كردن ناقه:
كَذَّبَت ثَمودُ بِطَغوها* ... وسُقيها* ... فَعَقَروها .... [٢]
شمس (٩١) ١١ و ١٣ و ١٤
١٠٥) كشتن ناقه صالح، گناهى دامنگير تمام ثموديان:
كَذَّبَت ثَمودُ ...* فَقالَ لَهُم رَسولُ اللَّهِ ناقَةَ اللَّهِ ...* ... فَعَقَروها فَدَمدَمَ عَلَيهِم رَبُّهُم بِذَنبِهِم فَسَوّها.
شمس (٩١) ١١ و ١٣ و ١٤
١٠٦) انتخاب و تحريك فردى خاصّ از ناحيه ثموديان، براى كشتن ناقه صالح:
كَذَّبَت ثَمودُ ...* فَنادَوا صاحِبَهُم فَتَعاطى فَعَقَر. [٣]
قمر (٥٤) ٢٣ و ٢٩
كَذَّبَت ثَمودُ بِطَغوها* اذِ انبَعَثَ اشقها.
شمس (٩١) ١١ و ١٢
١٠٧) نهى صالح (ع) از ضرر رساندن ثموديان به ناقه:
والى ثَمودَ اخاهُم صلِحًا قالَ يقَومِ اعبُدُوا اللَّهَ ما لَكُم مِن الهٍ غَيرُهُ قَد جاءَتكُم بَيّنَةٌ مِن
[١] ثموديان در صحّت ادّعاى پيامبر بودن صالح (ع) ترديد واقعى داشتند، لذا خواستار معجزه شدند.
[٢] هشدار به ثموديان در مورد آب شرب ناقه پس از سخن گفتن از تكذيب و عقر، نشان مىدهد، يكى از انگيزههاى قوم ثمود از پى كردن ناقه، چشمداشت آنان به آب مورد نياز آن بوده است.
[٣] منظور از «صاحبهم»، «قداربنسالف» است. (مجمعالبيان، ج ٩- ١٠، ص ٢٩٠)