واذ اخَذنا ميثقَكُم ورَفَعنا فَوقَكُمُ الطّورَ خُذوا ما ءاتَينكُم بِقُوَّةٍ واذكُروا ما فيهِ لَعَلَّكُم تَتَّقون‌* ثُمَّ تَوَلَّيتُم مِن بَعدِ ذلِكَ فَلَو لا فَضلُ اللَّهِ عَلَيكُم ورَحمَتُهُ لَكُنتُم مِنَ الخسِرين.

بقره (٢) ٦٣ و ٦٤

ولَمّا جاءَهُم رَسولٌ مِن عِندِ اللَّهِ مُصَدّقٌ لِما مَعَهُم نَبَذَ فَريقٌ مِنَ الَّذينَ اوتوا الكِتبَ كِتبَ اللَّهِ وراءَ ظُهورِهِم كَانَّهُم لايَعلَمون. [٣]

بقره (٢) ١٠١

١٩) اعراض و رويگردانى برخى يهود، از احكام تورات:

وكَيفَ يُحَكّمونَكَ وعِندَهُمُ التَّورةُ فيها حُكمُ اللَّهِ ثُمَّ يَتَوَلَّونَ مِن بَعدِ ذلِكَ وما اولكَ بِالمُؤمِنين. [٤]

مائده (٥) ٤٣

٢٠) اعراض و رويگردانى يهود، از دستورها و تعاليم تورات:

واذ اخَذنا ميثقَكُم ورَفَعنا فَوقَكُمُ الطّورَ خُذوا ما ءاتَينكُم بِقُوَّةٍ واذكُروا ما فيهِ لَعَلَّكُم تَتَّقون‌* ثُمَّ تَوَلَّيتُم مِن بَعدِ ذلِكَ ....

بقره (٢) ٦٣ و ٦٤

٢١) نپذيرفتن و اعراض برخى عالمان يهود از حكميّت تورات، در پى ارائه پيشنهاد آن از جانب پيامبراكرم (ص):

الَم تَرَ الَى الَّذينَ اوتوا نَصيبًا مِنَ الكِتبِ يُدعَونَ الى‌ كِتبِ اللَّهِ لِيَحكُمَ بَينَهُم ثُمَّ يَتَوَلّى‌ فَريقٌ مِنهُم وهُم مُعرِضون. [٥]

آل‌عمران (٣) ٢٣

[١] بنا بر اينكه مصداق مورد نظر براى «الّذين»، اهل‌كتاب باشد. مقصود از «الكتاب» مى‌تواند تورات و انجيل باشد. (مجمع‌البيان، ج ١- ٢، ص ٤٧٢)

[٢] بر اساس يك احتمال، منظور از «حقّ تلاوته» پيروى از تورات است. (مجمع‌البيان، ج ١- ٢، ص ٣٧٤)

[٣] مقصود از «كتاب اللّه» بنا بر يك احتمال، تورات است و ترتّب دور افكندن تورات بر آمدن پيامبر (ص)، اشاره به اين حقيقت دارد كه اين كتاب، بشارت به آمدن پيامبر (ص) داشته و از «فريق» استفاده مى‌شود كه علماى يهود از اين بشارت رويگردان بودند. (مجمع‌البيان، ج ١- ٢، ص ٣٢٩)

[٤] بر اين اساس كه مشاراليه «ذلك» حكم الهى در تورات باشد. (مجمع‌البيان، ج ٣- ٤، ص ٣٠٤)

[٥] شأن نزولى براى آيه شريفه نقل شده است: مرد و زنى از اهل خيبر- كه صاحب شرافت و شخصيّت بودند- مرتكب عمل زنا شدند، با توجّه به اينكه در تورات براى آنان حكم رجم وارد شده بود از رجم آنان امتناع ورزيدند و نزد پيامبر (ص) آمده تا رخصتى بطلبند كه او نيز همان حكم را بيان نمود. يكى از افراد اعتراض كرد و پيامبر (ص) او را به حكميّت تورات دعوت نمود. وقتى قرار شد شخصى تورات را بخواند، به آيه رجم كه رسيد با دست، روى آن را پوشاند و آيه بعدى را خواند. پيامبر (ص) متوجّه شدند و پس از انذار آنان حكم به رجم نمودند و اين آيه نازل شد. (مجمع‌البيان، ج ١- ٢، ص ٧٢٣)