رفته است. [١] قذف در اصطلاح فقهى نسبت دادن زنا و لواط با الفاظ صريح به ديگرى است. [٢] در اين‌جا معناى اصطلاحى آن مورد نظر است و از واژه‌هاى «رمى»، «افك»، «بهتان» و نيز سياق برخى آيات استفاده شده است.

اهمّ عناوين: اشاعه قذف و حكم قذف.

آثار قذف‌

١. آبروريزى‌

١. قذف، سبب آبروريزى زنان پاكدامن:

وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً وَ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ‌ إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ. [٣]

نور (٢٤) ٤ و ٥

٢. از زمره دروغگويان‌

٢. نسبت زنا به افراد پاكدامن، بدون ارائه چهار گواه، سبب قرار گرفتن در زمره دروغگويان:

إِنَّ الَّذِينَ جاؤُ بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظِيمٌ‌ لَوْ لا جاؤُ عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا بِالشُّهَداءِ فَأُولئِكَ عِنْدَ اللَّهِ هُمُ الْكاذِبُونَ.

نور (٢٤) ١١ و ١٣

٣. از زمره فاسقان‌

٣. اتهام زنا به زنان پاكدامن، بدون ارائه چهار شاهد، موجب قرار گرفتن در زمره فاسقان:

نور (٢٤) ٤

٤. حد شرعى‌

٤. جواز حد شرعى براى قاذف، از آثار نسبت زنا به زنان پاكدامن:

نور (٢٤) ٤

٥. رد شبهات قاذف‌

٥. نسبت زنا (قذف) به زنان پاكدامن، موجب قبول نشدن شهادت او، در صورت عدم توبه:

نور (٢٤) ٤ و ٥

٦. سرزنش‌

٦. ملامت شدن مردان قذف كننده به همسر خويش، جهت تصاحب مهريه او، از سوى خداوند:

وَ إِنْ أَرَدْتُمُ اسْتِبْدالَ زَوْجٍ مَكانَ زَوْجٍ وَ آتَيْتُمْ إِحْداهُنَّ قِنْطاراً فَلا تَأْخُذُوا مِنْهُ شَيْئاً أَ تَأْخُذُونَهُ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً. [٤]

نساء (٤) ٢٠

[١] . لسان‌العرب، ج ١١، ص ٧٤-/ ٧٥، «قذف»؛ النّهايه، ابن‌اثير، ج ٤، ص ٢٩، «قذف»

[٢] . الرّوضة البهيّه، كتاب الحدود، الفصل الثالث ف القذف؛ تحريرالوسيله، ج ٢، ص ٤٢٥

[٣] . دستور حدّ براى تهمت‌زننده به زن پاكدامن، از نكته ياد شده حكايت دارد

[٤] . برخى گفته‌اند: مردان عصر جاهليّت هر گاه مى‌خواستند زن جديدى بگيرند همسر خود را به فحشا متّهم مى‌كردند تا وى را به بخشش اموال داده شده به او مجبور كنند. (روح‌المعانى، ج ٣، جزء ٤، ص ٣٨٠)