آسمانها و زمين را با تبديل كردن، كوهها را با به حركت درآوردن، آفتاب را با در هم پيچيدن، ماه را با بى‌فروغ كردن، ستارگان و كواكب را با پراكنده ساختن، همه چيز را با قهر خود مى‌كوبد و خرد مى‌نمايد [١] قارعه ناميده شده است. اين صفت در سوره حاقّه (٦٩) آيه ٤ و سوره قارعه (١٠١) آيات ١-/ ٣ آمده است.

قارون‌

«قارون بن يصهر» از خويشاوندان موسى و پسر عموى آن حضرت‌ [٢] و از بزرگان بنى‌اسرائيل و با نفوذ در بين آنان بوده است. [٣]

اهمّ عناوين: ثروت قارون و رذايل قارون، فرجام قارون، قوم قارون، محروميّت قارون و موعظه به قارون.

ابلاغ به قارون‌

١. ابلاغ و ارائه معارف حق به قارون، از سوى موسى عليه السلام:

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى‌ ... إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ قارُونَ‌ ... فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْحَقِّ مِنْ عِنْدِنا ....

غافر (٤٠) ٢٣-/ ٢٥

٢. دعوت موسى عليه السلام از قارون، همراه با ابلاغ آيات و معجزات و براهين روشن:

وَ قارُونَ وَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ لَقَدْ جاءَهُمْ مُوسى‌ بِالْبَيِّناتِ‌ ....

عنكبوت (٢٩) ٣٩

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى‌ بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ‌ إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ قارُونَ‌ ....

غافر (٤٠) ٢٣ و ٢٤

٣. برخورد مستكبرانه قارون با موسى عليه السلام، پس از دعوت به حق و ابلاغ ارائه آيات و معجزات روشن الهى به وى:

وَ قارُونَ وَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ لَقَدْ جاءَهُمْ مُوسى‌ بِالْبَيِّناتِ فَاسْتَكْبَرُوا فِي الْأَرْضِ‌ ....

عنكبوت (٢٩) ٣٩

٤. برخورد عنادآميز قارون با موسى عليه السلام و بنى‌اسرائيل، در پى دعوت به حق و ابلاغ آيات و براهين روشن به او:

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى‌ بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ‌ إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ قارُونَ فَقالُوا ساحِرٌ كَذَّابٌ‌ فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْحَقِّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا اقْتُلُوا أَبْناءَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ وَ اسْتَحْيُوا نِساءَهُمْ‌ ....

غافر (٤٠) ٢٣-/ ٢٥

نيز--) همين مدخل، رذايل قارون، استكبار، افترا، تكذيب و مكر

احسان به قارون‌

٥. برخوردارى قارون از ثروت و مال بسيار، برخاسته از احسان و عطاياى الهى به او:

إِنَّ قارُونَ كانَ مِنْ قَوْمِ مُوسى‌ فَبَغى‌ عَلَيْهِمْ وَ آتَيْناهُ مِنَ الْكُنُوزِ ما إِنَّ مَفاتِحَهُ لَتَنُوأُ بِالْعُصْبَةِ أُولِي الْقُوَّةِ إِذْ قالَ لَهُ قَوْمُهُ لا تَفْرَحْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ‌ وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ

[١] . الميزان، ج ١٩، ص ٣٩٢؛ الكشّاف، ج ٤، ص ٥٩٨

[٢] . جامع‌البيان، ج ١١، جزء ٢٠، ص ١٢٨

[٣] . اعلام‌القرآن، شبسترى، ص ٨٠٢