وَ إِذْ قالَ مُوسى‌ لِقَوْمِهِ يا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلى‌ بارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بارِئِكُمْ فَتابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.

بقره (٢) ٥٤

قتل محارب‌

٢٠٧. تكليف مسلمانان نسبت به قتل كافران محارب، در همه جا:

وَ قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقاتِلُونَكُمْ‌ ...

وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ‌ ....

بقره (٢) ١٩٠ و ١٩١

٢٠٨. جواز قتل كافران محارب در حرم، مشروط به آغازگر بودن آنان:

وَ قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقاتِلُونَكُمْ‌ ...

وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ‌ ... وَ لا تُقاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ حَتَّى يُقاتِلُوكُمْ فِيهِ‌ ....

بقره (٢) ١٩٠ و ١٩١

٢٠٩. محاربان، در صورت فسادانگيزى در جامعه ايمانى، محكوم به يكى از حدود چهارگانه (قتل، به دار آويختن، قطع دست و پا و تبعيد):

إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ‌ ....

مائده (٥) ٣٣

٢١٠. قتل و به دار آويختن، مجازات محارب فسادگر در زمين، در صورت آدمكشى و غارت:

مائده (٥) ٣٣

قتل محمّد صلى الله عليه و آله‌

--) همين مدخل، توطئه قتل‌

قتل مرتدّان‌

٢١١. فرمان موسى عليه السلام به مرتدّان بنى‌اسرائيل، براى قتل يكديگر:

وَ إِذْ قالَ مُوسى‌ لِقَوْمِهِ يا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلى‌ بارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ‌ ....

بقره (٢) ٥٤

٢١٢. خير و سعادت مرتدّان بنى‌اسرائيل، در توبه و كشتن يكديگر:

وَ إِذْ قالَ مُوسى‌ لِقَوْمِهِ يا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ‌

[١] . در احتمالى، «لبرز» يعنى مؤمنانى كه بر آنها جهادواجب شده است به سوى محل شهادت و به اميد پاداش الهى صابرانه رهسپار مى‌شوند، اگرچه منافقان تخلّف نمايند. (مجمع‌البيان، ج ١-/ ٢، ص ٨٦٣؛ الكشاف، ج ١، ص ٤٢٩)

[٢] . در روايتى از امام باقر و امام صادق عليهما السلام آمده است: كيفرمحارب به اندازه استحقاق او است. اگر تنها قتل كرده باشد كيفرش قتل است و اگر مرتكب قتل شد و مالى را گرفت كشته مى‌شود و به دار آويخته مى‌شود و اگر مالى را گرفت ولى مرتكب قتل نشد، دست و پاى او قطع مى‌شود و در صورتى كه در راهها ترس و وحشت ايجاد كرد فقط تبعيد مى‌شود. (مجمع‌البيان، ج ٣-/ ٤، ص ٢٩١)