الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْ هذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُها وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ نَصِيراً.

نساء (٤) ٧٥

دلبستگى به فرزند

--) دوستى، دوستى با فرزند و همين مدخل، محبّت به فرزند

دوستى با فرزند

--) دوستى، دوستى با فرزند و دوستى يعقوب عليه السلام و همين مدخل، محبّت به فرزند

دوستى فرزند

--) دوستى، دوستى با پدر

ذبح فرزند

--) همين مدخل، قربانى فرزند و مشورت با فرزند

زينت بودن فرزند

١٠٠. فرزند، از زينتهاى زندگى دنيا:

زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ‌ ....

آل‌عمران (٣) ١٤

الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا ....

كهف (١٨) ٤٦

سخن فرزند

١٠١. وجوب سخن گفتن فرزند با پدر و مادر خود، به صورت محترمانه:

وَ قَضى‌ رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً.

اسراء (١٧) ٢٣

شرك فرزند

١٠٢. شرك ورزى پدران، زمينه گرايش فرزندان به شرك:

أَوْ تَقُولُوا إِنَّما أَشْرَكَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ وَ كُنَّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ أَ فَتُهْلِكُنا بِما فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ.

اعراف (٧) ١٧٣

١٠٣. مشروع نبودن اطاعت فرزند از والدين، در صورت اكراه و واداشتن وى به شرك و بى‌دينى:

وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حُسْناً وَ إِنْ جاهَداكَ لِتُشْرِكَ بِي ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ.

عنكبوت (٢٩) ٨

وَ إِنْ جاهَداكَ عَلى‌ أَنْ تُشْرِكَ بِي ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما وَ صاحِبْهُما فِي الدُّنْيا مَعْرُوفاً وَ اتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنابَ إِلَيَّ ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ.

لقمان (٣١) ١٥

نيز--) تقليد، تقليد از نياكان‌

شكرگزارى فرزند

١٠٤. شكرگزارى فرزند از خدا و پدر و مادرش، امرى واجب و مورد فرمان خداوند:

وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ‌ ... أَنِ اشْكُرْ لِي وَ لِوالِدَيْكَ‌ ....

لقمان (٣١) ١٤

١٠٥. وجوب شكرگزارى فرزند از مادرش، پاداش رنجهاى دوران باردارى و شيردهى:

وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى‌ وَهْنٍ وَ فِصالُهُ فِي عامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَ لِوالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ.

لقمان (٣١) ١٤