فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٤٦٠ - اوصاف در مثل افلاطونى

است فقط از نظر نقص و كمال با هم متفاوتند كه در اين صورت نقص ما به اين‌

استشهاد تمام نيست.

از اين بيان نيز توهًّم شده كه ايشان مثل نوريًّه را با افراد از نظر ماهيًّت‌

مختلف مى‌داند ولى بايد گفت ايشان در اين مقام بصدد انكار شرط مزبور است نه‌

اثبات اختلاف ماهيًّت آن دو، و از قرار خود صاحب اسفار نيز شرط مشهور را منكر

است و همچون شيخ اشراق قاعده را بدون شرط قابل تمسًّك مى‌داند.

پس حقًّ اين است كه مثل با افراد عالم طبيعت از نظر نوع و ماهيًّت متًّفق‌

هستند همانطورى كه صاحب اسفار فرموده و تنها اختلافشان به نقص و كمال است‌

و از شيخ اشراق نيز عبارتى كه دلالت بر خلاف اين امر داشته باشد در دست نيست.

متن: « ٥٦٠، ٥٥٩ »

تجزيه و تركيب‌

بعضهم: مضاف و مضاف‌اليه، مبتداء و جمله « يحرًّفون الكلمة» خبر آن‌

است.

فاء: عاطفه بمعناى ترتيب ذكرى.

اوًّلوا: فعل و فاعل و مفعولش حذف شده.

بالصًّور: جارًّ و مجرور، متعلًّق به « اوًّلوا » .

المرتسمة: صفت براى « الصًّور » .

فى ذات: جارًّ و مجرور، متعلًّق به « المرتسمة » .

باريها: مضاف و مضاف‌اليه، مضاف‌اليه براى « ذات » .

ذا: اسم اشاره مشاراليهش ارتسام صور در ذات است، مبتداء و « قيامها

بذاتها» خبر آن است.