فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٤٠١ - فصل ارتباط حادث با قديم

٢- اعتبار نسبتش با حوادث متجدّده كه اين ملاحظه آنرا حادث و امر

جديد قرار مى‌دهد.

پس هم مسئله سنخيّت بين علّت و معلول محفوظ بوده و به اعتبار اوّل منخرم‌

نمى‌شود و هم حادث بودن ماسوى صحيح بوده و بملاحظه دوّم تثبيت مى‌گردد و در

پايان در تقرير و تحكيم جوابشان چنين گفته‌اند:

پس در نتيجه بايد گفت هر قطعه و يا هر حدّ از اين حركت استدارى شرط

است براى حادثى كه در زمان خاصّى كه عبارت است از زمان بعد پديد مى‌آيد و

همين قطعه و حدّ مخصّص حدوث آن حادث و علّت پيدايش آن مى‌شود لذا صحيح‌

است كه بگوئيم علّت هر حادثى مركّب از دو امر مى‌باشد:

١- امر قديم همچون عقل فعّال كه بحول و قوّه الهى سبب ايجاد كائنات‌

مى‌گردد.

٢- امر حادث كه همان قطعه يا حدّ از حركات مزبور باشد.

و به همين تقرير اشاره است بيت بعدى در عبارت مصنّف « ره » كه‌

فرموده:

متن: « ٥٠٨ »