عاشورا ريشه‌ها، انگيزه‌ها، رويدادها، پيامدها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩١ - ٣ جعفر بن على

(على)، يارى دهنده دين است».

عثمان همچنان رجز مى‌خواند و بى‌باكانه مى‌جنگيد، تا آنكه هدف تير «خولى بن يزيد» قرار گرفت و به پهلو بر زمين افتاد.

سپس شخصى به پيش آمد و سر مبارك او را از بدن جدا ساخت. [١]

٣. جعفر بن على‌

او كوچكترين فرزند ام البنين است كه دو سال پس از برادرش عثمان به دنيا آمد. او در عاشورا حدود بيست و يك سال داشت. [٢]

وقتى كه آن دو برادرش به شهادت رسيدند، عباس، برادر كوچكش را نيز فرا خواند و به او فرمود:

«تَقَدَّمْ إِلَى الْحَرْبِ حَتّى‌ أَراكَ قَتيلًا كَأَخَوَيْكَ، فَأَحْتَسِبُكَ كَما أَحْتَسِبْتُهُما

؛ به سوى نبرد بشتاب، تا تو را مثل دو برادرت شهيد ببينم، پس آن را به حساب خدا بگذارم آنگونه كه آن دو را به حساب خداوند گذاشتم». [٣]

جعفر به سوى ميدان گام نهاد در حالى كه اين رجز را مى‌خواند: