عاشورا ريشه‌ها، انگيزه‌ها، رويدادها، پيامدها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٤ - ٢١- امام حسين عليه السلام كنار قبر پيامبر صلى الله عليه و آله

پس از اين سخن امام عليه السلام، مروان سرش را (با خوارى) به زير افكند و ساكت شد.

امام عليه السلام ادامه داد:

«أَبْشِرْ يَابْنَ الزَّرْقاءِ بِكُلِّ ما تَكْرَهُ مِنَ الرَّسُولِ صلى الله عليه و آله يَوْمَ تَقْدِمُ عَلى‌ رَبِّكَ فَيَسْأَلُكَ جَدّي عَنْ حَقِّي وَ حَقِّ يَزيدَ

؛ اى پسر زرقاء، به خاطر همه آنچه را كه از رسول خدا ناخشنودى، تو را به عذاب الهى بشارت مى‌دهم؛ در آن روز كه در محضر پروردگارت و جدّم رسول خدا درباره حقّ من و حقّ يزيد از تو سؤال خواهد كرد».

مروان با خشم و غضب از امام عليه السلام جدا شد و به نزد وليد رفت و آنچه را كه از امام شنيده بود، براى وى بازگو كرد. [١]

مطابق نقل ابن شهر آشوب، وقتى اين ماجرا (سهل انگارى وليد، در بيعت گرفتن از امام حسين عليه السلام) به يزيد رسيد، بلافاصله وليد را از فرمانروايى مدينه بركنار و مروان را به جاى وى منصوب كرد! [٢]

٢١- امام حسين عليه السلام كنار قبر پيامبر صلى الله عليه و آله‌

از ابوسعيد مقبرى نقل شده است كه: «در مسجد مدينه امام حسين عليه السلام را ديدم در حالى كه خرامان خرامان مى‌رفت و اين اشعار «يزيد بن مفرغ» را مى‌خواند: