دانشنامه بزرگ اسلامی
 
٨٧٨ ص
٨٧٩ ص
٨٨٠ ص
٨٨١ ص
٨٨٢ ص
٨٨٣ ص
٨٨٤ ص
٨٨٥ ص
٨٨٦ ص
٨٨٧ ص
٨٨٨ ص
٨٨٩ ص
٨٩٠ ص
٨٩١ ص
٨٩٢ ص
٨٩٣ ص
٨٩٤ ص
٨٩٥ ص
٨٩٦ ص
٨٩٧ ص
٨٩٨ ص
٨٩٩ ص
٩٠٠ ص
٩٠١ ص
٩٠٢ ص
٩٠٣ ص
٩٠٤ ص
٩٠٥ ص
٩٠٦ ص
٩٠٧ ص
٩٠٨ ص
٩٠٩ ص
٩١٠ ص
٩١١ ص
٩١٢ ص
٩١٣ ص
٩١٤ ص
٩١٥ ص
٩١٦ ص
٩١٧ ص
٩١٨ ص
٩١٩ ص
٩٢٠ ص
٩٢١ ص
٩٢٢ ص
٩٢٣ ص
٩٢٤ ص
٩٢٥ ص
٩٢٦ ص
٩٢٧ ص
٩٢٨ ص
٩٢٩ ص
٩٣٠ ص
٩٣١ ص
٩٣٢ ص
٩٣٣ ص
٩٣٤ ص
٩٣٥ ص
٩٣٦ ص
٩٣٧ ص
٩٣٨ ص
٩٣٩ ص
٩٤٠ ص
٩٤١ ص
٩٤٢ ص
٩٤٣ ص
٩٤٤ ص
٩٤٥ ص
٩٤٦ ص
٩٤٧ ص
٩٤٨ ص
٩٤٩ ص
٩٥٠ ص
٩٥١ ص
٩٥٢ ص
٩٥٣ ص
٩٥٤ ص
٩٥٥ ص
٩٥٦ ص
٩٥٧ ص
٩٥٨ ص
٩٥٩ ص
٩٦٠ ص
٩٦١ ص
٩٦٢ ص
٩٦٣ ص
٩٦٤ ص
٩٦٥ ص
٩٦٦ ص
٩٦٧ ص
٩٦٨ ص
٩٦٩ ص
٩٧٠ ص
٩٧١ ص
٩٧٢ ص
٩٧٣ ص
٩٧٤ ص
٩٧٥ ص
٩٧٦ ص
٩٧٧ ص
٩٧٨ ص
٩٧٩ ص
٩٨٠ ص
٩٨١ ص
٩٨٢ ص
٩٨٣ ص
٩٨٤ ص
٩٨٥ ص
٩٨٦ ص
٩٨٧ ص
٩٨٨ ص
٩٨٩ ص
٩٩٠ ص
٩٩١ ص
٩٩٢ ص
٩٩٣ ص
٩٩٤ ص
٩٩٥ ص
٩٩٦ ص
٩٩٧ ص
٩٩٨ ص
٩٩٩ ص
١٠٠٠ ص
١٠٠١ ص
١٠٠٢ ص
١٠٠٣ ص
١٠٠٤ ص
١٠٠٥ ص
١٠٠٦ ص
١٠٠٧ ص
١٠٠٨ ص
١٠٠٩ ص
١٠١٠ ص
١٠١١ ص
١٠١٢ ص
١٠١٣ ص
١٠١٤ ص
١٠١٥ ص
١٠١٦ ص
١٠١٧ ص
١٠١٨ ص
١٠١٩ ص
١٠٢٠ ص
١٠٢١ ص
١٠٢٢ ص
١٠٢٣ ص
١٠٢٤ ص
١٠٢٥ ص
١٠٢٦ ص
١٠٢٧ ص
١٠٢٨ ص
١٠٢٩ ص
١٠٣٠ ص
١٠٣١ ص
١٠٣٢ ص
١٠٣٣ ص
١٠٣٤ ص
١٠٣٥ ص
١٠٣٦ ص
١٠٣٧ ص
١٠٣٨ ص
١٠٣٩ ص
١٠٤٠ ص
١٠٤١ ص
١٠٤٢ ص
١٠٤٣ ص
١٠٤٤ ص
١٠٤٥ ص
١٠٤٦ ص
١٠٤٧ ص
١٠٤٨ ص
١٠٤٩ ص
١٠٥٠ ص
١٠٥١ ص
١٠٥٢ ص
١٠٥٣ ص
١٠٥٤ ص
١٠٥٥ ص
١٠٥٦ ص
١٠٥٧ ص
١٠٥٨ ص
١٠٥٩ ص
١٠٦٠ ص
١٠٦١ ص
١٠٦٢ ص
١٠٦٣ ص
١٠٦٤ ص
١٠٦٥ ص
١٠٦٦ ص
١٠٦٧ ص
١٠٦٨ ص
١٠٦٩ ص
١٠٧٠ ص
١٠٧١ ص
١٠٧٢ ص
١٠٧٣ ص
١٠٧٤ ص
١٠٧٥ ص
١٠٧٦ ص
١٠٧٧ ص
١٠٧٨ ص
١٠٧٩ ص
١٠٨٠ ص
١٠٨١ ص
١٠٨٢ ص
١٠٨٣ ص
١٠٨٤ ص
١٠٨٥ ص
١٠٨٦ ص
١٠٨٧ ص
١٠٨٨ ص
١٠٨٩ ص
١٠٩٠ ص
١٠٩١ ص
١٠٩٢ ص
١٠٩٣ ص
١٠٩٤ ص
١٠٩٥ ص
١٠٩٦ ص
١٠٩٧ ص
١٠٩٨ ص
١٠٩٩ ص
١١٠٠ ص
١١٠١ ص
١١٠٢ ص
١١٠٣ ص
١١٠٤ ص
١١٠٥ ص
١١٠٦ ص
١١٠٧ ص
١١٠٨ ص
١١٠٩ ص
١١١٠ ص
١١١١ ص
١١١٢ ص
١١١٣ ص
١١١٤ ص
١١١٥ ص
١١١٦ ص
١١١٧ ص
١١١٨ ص
١١١٩ ص
١١٢٠ ص
١١٢١ ص
١١٢٢ ص
١١٢٣ ص
١١٢٤ ص
١١٢٥ ص
١١٢٦ ص
١١٢٧ ص
١١٢٨ ص
١١٢٩ ص
١١٣٠ ص
١١٣١ ص
١١٣٢ ص
١١٣٣ ص
١١٣٤ ص
١١٣٥ ص
١١٣٦ ص
١١٣٧ ص
١١٣٨ ص
١١٣٩ ص
١١٤٠ ص
١١٤١ ص
١١٤٢ ص
١١٤٣ ص
١١٤٤ ص
١١٤٥ ص
١١٤٦ ص
١١٤٧ ص
١١٤٨ ص
١١٤٩ ص
١١٥٠ ص
١١٥١ ص
١١٥٢ ص
١١٥٣ ص
١١٥٤ ص
١١٥٥ ص
١١٥٦ ص
١١٥٧ ص
١١٥٨ ص
١١٥٩ ص
١١٦٠ ص
١١٦١ ص
١١٦٢ ص
١١٦٣ ص
١١٦٤ ص
١١٦٥ ص
١١٦٦ ص
١١٦٧ ص
١١٦٨ ص
١١٦٩ ص
١١٧٠ ص
١١٧١ ص
١١٧٢ ص
١١٧٣ ص
١١٧٤ ص
١١٧٥ ص
١١٧٦ ص
١١٧٧ ص
١١٧٨ ص
١١٧٩ ص
١١٨٠ ص
١١٨١ ص
١١٨٢ ص
١١٨٣ ص
١١٨٤ ص
١١٨٥ ص
١١٨٦ ص
١١٨٧ ص
١١٨٨ ص
١١٨٩ ص
١١٩٠ ص
١١٩١ ص
١١٩٢ ص
١١٩٣ ص
١١٩٤ ص
١١٩٥ ص
١١٩٦ ص
١١٩٧ ص
١١٩٨ ص
١١٩٩ ص
١٢٠٠ ص
١٢٠١ ص
١٢٠٢ ص
١٢٠٣ ص
١٢٠٤ ص
١٢٠٥ ص
١٢٠٦ ص
١٢٠٧ ص
١٢٠٨ ص
١٢٠٩ ص
١٢١٠ ص
١٢١١ ص
١٢١٢ ص
١٢١٣ ص
١٢١٤ ص
١٢١٥ ص
١٢١٦ ص
١٢١٧ ص
١٢١٨ ص
١٢١٩ ص
١٢٢٠ ص
١٢٢١ ص
١٢٢٢ ص
١٢٢٣ ص
١٢٢٤ ص
١٢٢٥ ص
١٢٢٦ ص
١٢٢٧ ص
١٢٢٨ ص
١٢٢٩ ص
١٢٣٠ ص
١٢٣١ ص
١٢٣٢ ص
١٢٣٣ ص
١٢٣٤ ص
١٢٣٥ ص
١٢٣٦ ص
١٢٣٧ ص
١٢٣٨ ص
١٢٣٩ ص
١٢٤٠ ص
١٢٤١ ص
١٢٤٢ ص
١٢٤٣ ص
١٢٤٤ ص
١٢٤٥ ص
١٢٤٦ ص
١٢٤٧ ص
١٢٤٨ ص
١٢٤٩ ص
١٢٥٠ ص
١٢٥١ ص
١٢٥٢ ص
١٢٥٣ ص
١٢٥٤ ص
١٢٥٥ ص
١٢٥٦ ص
١٢٥٧ ص
١٢٥٨ ص
١٢٥٩ ص
١٢٦٠ ص
١٢٦١ ص
١٢٦٢ ص
١٢٦٣ ص
١٢٦٤ ص
١٢٦٥ ص
١٢٦٦ ص
١٢٦٧ ص
١٢٦٨ ص
١٢٦٩ ص
١٢٧٠ ص
١٢٧١ ص
١٢٧٢ ص
١٢٧٣ ص
١٢٧٤ ص
١٢٧٥ ص
١٢٧٦ ص
١٢٧٧ ص
١٢٧٨ ص
١٢٧٩ ص
١٢٨٠ ص
١٢٨١ ص
١٢٨٢ ص
١٢٨٣ ص
١٢٨٤ ص
١٢٨٥ ص
١٢٨٦ ص
١٢٨٧ ص
١٢٨٨ ص
١٢٨٩ ص
١٢٩٠ ص
١٢٩١ ص
١٢٩٢ ص
١٢٩٣ ص
١٢٩٤ ص
١٢٩٥ ص
١٢٩٦ ص
١٢٩٧ ص
١٢٩٨ ص
١٢٩٩ ص
١٣٠٠ ص
١٣٠١ ص
١٣٠٢ ص
١٣٠٣ ص
١٣٠٤ ص
١٣٠٥ ص
١٣٠٦ ص
١٣٠٧ ص
١٣٠٨ ص
١٣٠٩ ص
١٣١٠ ص
١٣١١ ص
١٣١٢ ص
١٣١٣ ص
١٣١٤ ص
١٣١٥ ص
١٣١٦ ص
١٣١٧ ص
١٣١٨ ص
١٣١٩ ص
١٣٢٠ ص
١٣٢١ ص
١٣٢٢ ص
١٣٢٣ ص
١٣٢٤ ص
١٣٢٥ ص
١٣٢٦ ص
١٣٢٧ ص
١٣٢٨ ص
١٣٢٩ ص
١٣٣٠ ص
١٣٣١ ص
١٣٣٢ ص
١٣٣٣ ص
١٣٣٤ ص
١٣٣٥ ص
١٣٣٦ ص
١٣٣٧ ص
١٣٣٨ ص
١٣٣٩ ص
١٣٤٠ ص
١٣٤١ ص
١٣٤٢ ص
١٣٤٣ ص
١٣٤٤ ص
١٣٤٥ ص
١٣٤٦ ص
١٣٤٧ ص
١٣٤٨ ص
١٣٤٩ ص
١٣٥٠ ص
١٣٥١ ص
١٣٥٢ ص
١٣٥٣ ص
١٣٥٤ ص
١٣٥٥ ص

دانشنامه بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ١٢٢٠

ابن راعی
جلد: ٣
     
شماره مقاله:١٢٢٠



اِبْن‌ِ راعى‌، محمد بن‌ مصطفى‌ ابن‌ خداويردي‌ (١١١٩- ١١٩٥ق‌/ ١٧٠٧-١٧٨١م‌)، كاتب‌، اديب‌ و شاعر حنفى‌ مذهب‌ دمشقى‌. وي‌ در دورانى‌ مى‌زيست‌ كه‌ نزد نويسندگان‌ معاصر به‌ «عصر انحطاط ادبى‌» شهرت‌ دارد. آگاهى‌ ما از زندگى‌ وي‌ محدود به‌ آن‌ مختصري‌ است‌ كه‌ مُنَجّد («ترجمة جديدة»، ٦٩٣ -٦٩٤) از نسخة خطى‌ سلك‌ الدرر نقل‌ كرده‌ است‌. به‌ گفتة مرادي‌ صاحب‌ سلك‌ الدرر وي‌ در دمشق‌ متولد شد و دانش‌ و هنر نويسندگى‌ را از بزرگان‌ آن‌ ديار فراگرفت‌ و نزد محمد عاصم‌ بن‌ عبدالمُعطى‌، يكى‌ از كاتبان‌ بزرگ‌ دمشق‌ به‌ كمال‌ رسيد و در نظم‌ و نثر مهارت‌ يافت‌. او در نوشتن‌ خطهاي‌ گوناگون‌: رقعى‌، ديوانى‌، سياقت‌ و نسخ‌ چيره‌دست‌ بود.
ابن‌ راعى‌ فارسى‌ و تركى‌ را به‌ خوبى‌ مى‌دانست‌ و قادر بود رسائل‌ ديوانى‌ را به‌ شيوه‌هاي‌ گوناگون‌ بنگارد، او ضمن‌ اينكه‌ در شمار كاتبان‌ اوقاف‌ حرمين‌ بود، در «باب‌ الدفتري‌» دمشق‌ به‌ كار «مقاطعه‌» نيز اشتغال‌ مى‌ورزيد. وي‌ براي‌ هنرنمايى‌ شعر مى‌سرود، در شعر به‌ هجا گرايش‌ داشت‌ و مردم‌ را به‌ زخم‌ زبان‌ خويش‌ مى‌آزرد، اما لطيفه‌ گوييها و نكته‌پردازيهاي‌ او نيز همه‌ جا مشهور بود. در اواخر عمر به‌ بيماريهاي‌ گوناگون‌ دچار شد و سرانجام‌ در تيره‌روزي‌ درگذشت‌.
اطلاع‌ ما از اشعار و رسائل‌ فراوانى‌ كه‌ وي‌ از خود به‌ جاي‌ گذاشته‌، محدود به‌ كتابى‌ به‌ نام‌ البرق‌ المتألق‌ فى‌ محاسن‌ جِلَق‌ معروف‌ به‌ محاسن‌ الشام‌ است‌ (بغدادي‌، ٢/٣٣١). از اين‌ دو عنوان‌ چنين‌ بر مى‌آيد كه‌ مراد نويسنده‌ از جِلْق‌ همانا شام‌ است‌ و نه‌ منحصراً محله‌اي‌ در دمشق‌، چنانكه‌ فؤاد سيد پنداشته‌ است‌ (٢(٣)/٤٥)، يا قريه‌اي‌ در نزديك‌ آن‌ (قس‌: ياقوت‌، ٢/١٥٤)، زيرا ابن‌ راعى‌ در اين‌ كتاب‌ كه‌ در ١١٧١ق‌ به‌ پايان‌ رسانده‌، آنچه‌ را به‌ نثر يا به‌ نظم‌ در مدح‌ دمشق‌ ديده‌، گرد آورده‌ است‌. اين‌ كتاب‌ با ارجوزه‌اي‌ در ١٨٤ بيت‌ آغاز مى‌شود كه‌ دربارة زيباييهاي‌دمشق‌، گردشگاهها، گلهاوگياهان‌، نهرها، دره‌هاوچشمه‌هاي‌ اطراف‌ آن‌ است‌. از جهتى‌ ديگر مى‌توان‌ آن‌ را نمونه‌اي‌ جالب‌ از ادبيات‌ جغرافيايى‌ دانست‌ (منجد، «ارجوزة...»، ٢٢٦). از اين‌ اثر نسخه‌اي‌ خطى‌ در كتابخانة عارف‌ حكمت‌ مدينه‌ و نسخه‌اي‌ در كتابخانة تيموريه‌ (شم ٢١٨٧) و نسخة ناقصى‌ در دارالكتب‌ المصرية (نك: منجد، معجم‌، ٣٧١-٣٧٢) و نيز نسخه‌اي‌ به‌ خط مؤلف‌ در كتابخانة خديويه‌ ( خديويه‌، ٥/١٩) و نسخه‌هايى‌ ديگر در برلين‌ و وين‌ موجود است‌ GAL,S,II/٣٩٠) .(GAL,II,٣٦٢;
مآخذ: بغدادي‌، هدية؛ خديويه‌، فهرست‌؛ سيد، فؤاد، فهرس‌ المخطوطات‌ المصورة (تاريخ‌)، قاهره‌، ١٩٥٩م‌؛ منجد، صلاح‌الدين‌، «ارجوزة فى‌ محاسن‌ دمشق‌»، مجلة المجمع‌ العلمى‌ العربى‌، س‌ ٢٧، شم ٢، دمشق‌، ١٣٧١ق‌/١٩٥٢م‌؛ همو، «ترجمة جديدة لابن‌ خداويردي‌»؛ همان‌، س‌ ٣٤، شم ٤، دمشق‌، ١٣٧٩ق‌/١٩٥٩م‌؛ همو، معجم‌ المورخين‌ الدمشقيين‌، بيروت‌، ١٣٩٨ق‌/١٩٧٨م‌؛ ياقوت‌، بلدان‌؛ نيز:
GAL; GAL,S.
سيمين‌ محقق‌ (رب) ١٢/٦/٧٧
ن‌ * ٢ * (رب) ٢٤/٦/٧٧