دانشنامه بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٩٨١
| ابن بقی، يحيی جلد: ٣ شماره مقاله:٩٨١ |
اِبْنِ بَقى، يحيىبنمحمد بنعبدالرحمانسلاوي(٥١٠ -٥٦٣ق/ ١١٧- ١١٦٨م)، فقيه، مفسر،
اديب، واعظ و شاعر در دورة حكومتمرابطون. ويدر شهر سلا (در مغرب) زادهشد و همانجا
نخستينمعلوماترا در زبانعربىو علومدينىكسبكرد (مراكشى، ٨/٤١٣؛ ابنابار، ٣٧٢). در
آنهنگاممرابطونبر مغربو اندلسحكممىراندند و سلا نيز تحتتسلط خاندانبنو عشرة از
نوادگانابراهيمبنمدبر بود (حميري، ١٩٧). درستنمىدانيمبهچهعلتابنبقىزادگاهخود را
تركگفتهاست. شايد ويدر اواسط عمر رهسپار اندلسشد و در شهر مُرسيهمسكنگزيد. در آنجا
با دانشمندانىچونابوالعباسبنجلالو ابنادريسنشستو برخاستكرد تا سرانجامخود در فقهو
اصولو تفسير و ادبشهرتيافت. ويدر عينحالبهسرودنشعر نيز پرداخت، اگر چهغالباً شعر او
را اندك دانستهاند (مراكشى، ابنابار، همانجاها). اما چنينبهنظر مىرسد كهشغلاصلىاو،
موعظهبودهاست(همانجا؛ ضبى، ٤٨٣) و شايد بههمينمناسبتبود كهمحمد بنسعيد امير
مرسيهحقوقىاز براياو معيننمود. چندي بعد، امير حقوقاو را قطعكرد و ابنبقىنهتنها
دستتكديبهسويكسىدراز نكرد كهاز پذيرفتنياريديگراننيز سرباز زد. اما اگر
قولضبىدرستباشد، ديگر نتوانستبهكار وعظ بازگردد و علتآننيز شايد روابط تيرة او با
امير مرسيهبودهباشد. از اينرو بهشغلطبابترويآورد و در اينكار شهرتيافتو زندگىرا با
درآمد حاصلاز طبابتگذرانيد (ضبى، ٤٨٣-٤٨٤).
با اينهمه، كسىجز ضبىاز چيرگىاو در كار پزشكىسخننگفتهو اثرينيز از او
بهجاينماندهاست. از فحوايسخنايننويسندهچنينبرمىآيد كهويزاهديپاكدامنو دانشمنديمتوسط
بود. شعرشنيز - بهشهادتآنچهبهجايمانده- اندكمايهاستو گويىاز زبانحرمتشخصاو و
معانىزاهدانة ابياتاستكهبرخى، چند بيتىاز اشعار او را نقلكردهاند. از مجموعة آثار
او دو قطعهبهجايمانده است. قطعة اولرجزياستدر توحيد كهصفوانبنادريس، معاصر ابنبقى،
١١ بيتاز آنرا نقلكردهاست(ص١٥٧- ١٥٨) و ابياتىاز آنقطعهدر منابعديگر آمدهاست؛ ديگر
لاميهاياستدر اظهار اشتياقبهبيتاللهالحرامو آرامگاهپيامبر اكرم(ص) كههمو ١٦ بيتاز
آنرا آوردهاست(ص١٥٨) و ابياتىدر منابعديگر.
مرگابنبقىدر شهر مرسيهرخداد و او را در بيرون«باباحمد» بهخاكسپردند.
مآخذ: ابنابار، محمد، التكملة لكتابالصلة، بهكوششآرگون، مادريد، ١٩١٥م؛ حميري،
محمد، صفة جزيرة الاندلس منالروضالمعطار...، بهكوششلويپرووانسال، قاهره، ١٩٣٧م؛
صفوانبنادريس، زادالمسافر و غرة محيا الادبالسافر، بهكوششعبدالقادر محداد، بيروت،
١٩٧٠م؛ ضبى، احمد، بغيةالملتمس، فرانسيسكو كودرا، مادريد، ١٨٨٤م؛ مراكشى، محمد،
الذيلو التكملة الكتابىالموصولو الصلة، بهكوششمحمد بنشريفة، رباط، ١٩٨٤م.
بخشادبياتعرب(رب) ٦/٨/٧٦
ن* ٢ * (رب) ٢٨/٨/٧٦