دانشنامه بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٩٥٨
| ابن بزاز جلد: ٣ شماره مقاله:٩٥٨ |
اِبْنِ بَزّاز، پسر اسماعيل بن حاجى محمد اردبيلى (زنده در ٧٥٩ق/١٣٥٨م)، از
دراويش توكلى. نام وي را توكل (حاجى خليفه، ٢/١٠٨٠) و توكلى (تربيت، ٢٣٤؛
مشكور، ٢١٧؛ كسروي، «نژاد و تبار صفويه»، ٢/٣٦١) ذكر كردهاند (قس: آقابزرگ،
١٥/٥٠). از زندگانى وي اطلاعى در دست نيست، فقط مىدانيم كه از مريدان شيخ
صدرالدين موسى، پسر و جانشين شيخ صفىالدين اردبيلى، بوده و كتاب با ارزش
اسس المواهب السنبة فى المناقب الصفوية را كه بيشتر به صفوة الصفا (ه م)
شهرت دارد، در حالات و سخنان و مناقب و كرامات شيخ صفىالدين تأليف كرده
است (ابن بزاز، ٥ -٦؛ قس: كسروي، «شيخ صفى و تبارش»، ٥٨؛ نيكيتين، ٢٧٣).
مآخذ: آقابزرگ، الذريعة؛ ابن بزاز، صفوة الصفا، بمبئى، ١٣٢٩ق/١٩١١م؛ تربيت،
محمدعلى، دانشمندان آذربايجان، تهران، ١٣١٤ش؛ حاجى خليفه، كشف الظنون،
استانبول، ١٩٤٣م؛ كسروي، احمد، «شيخ صفى و تبارش»، كاروند، تهران، ١٣٥٢ش؛
همو، «نژاد و تبار صفويه»، آينده، تهران، ١٣٥٦ش؛ مشكور، محمدجواد، نظري به
تاريخ آذربايجان، تهران، ١٣٤٩ش؛ نيكيتين، بازل، «تجزيه و تحليل از صفوة
الصفا»، ترجمة باقر اميرخانى، مجلة دانشكدة ادبيات تبريز، س ١٢، شم ٣، پاييز
١٣٣٩ش. صمد موحد (رب) ٢٤/٧/٧٦
ن * ٢ * (رب) ٢٩/٧/٧٦