دانشنامه بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ١٣١٩
| ابن سکری جلد: ٣ شماره مقاله:١٣١٩ |
اِبْنِ سُكَّري، عمادالدين عبدالرحمانبن عبدالعلىبن على (٥٥٣ - شوال
٦٢٤ق/١١٥٨- اكتبر ١٢٢٧م) فقيه و قاضىالقضاة شافعى مصري.
از زندگانى او اطلاع دقيقى در دست نيست جز اين كه نوشتهاند وي نزد
شهابالدين طوسى و ظافر بن حسين فقه آموخته و از كسانى چون ابراهيم بن
سماقه و ابوالحسن على بن خلف كوفى و ديگران روايت كرده است (ذهبى،
٣/١٩٣؛ سبكى، ٨/١٧٠). ابن سكري در قاهره مقام قاضىالقضاتى داشت و خطيب
جامعالحاكم در آن شهر بود (ذهبى، سبكى، همانجاها). وي يكى از قضات را به
نام عبدالرحمان نويري، از آن جهت كه در محاكمات قضايى براساس مكاشفات خود
عمل مىكرد از مقام قضا بركنار كرد. او خود نيز پس از مدتى از منصب
قاضىالقضاتى بركنار شد و گفته شده كه علت آن امتناع وي از درخواستى بود
كه راجع به قرض گرفتن اموال ايتام از او شد (سبكى، همانجا). وي به همراه
فخرالدين ابن معلم از جانب الملك الناصر محمد ابن قلاون صالحى (حاكم مصر)
مباشرت مخارج تعميرات مسجد جامع ناصري را به عهده داشت و در مدرسة تقويّه
تدريس مىكرد (ابن دقماق، ١/٧٦، ٩٤). از شاگردان وي در هيچيك از مآخذ سخنى
نيست. سبكى يكى از نظرات فقهى او را كه ابن رفعه در كتاب المطلب خود
نوشته، بيان كرده است (٨/١٧١).
آثار: در منابع تنها اين ٣ اثر به وي نسبت داده شده است: شرح صحيح مسلم
(حاجى خليفه، ١/٥٥٨)، حواشى بر كتاب مشهور الوسيط و تأليفى در مسألة دور
(سبكى، ٨/١٧٠؛ اسنوي، ٢/٦٧).
مآخذ: ابن دقماق، ابراهيم، الانتصار لواسطة عقد الامصار، بولاق، ١٣١٠ق/
١٨٩٣م؛ اسنوي، عبدالرحيم، طبقات الشافعية، به كوشش عبدالله جبوري، بغداد،
١٣٩١ق/١٩٧١م؛ حاجى خليفه، كشف؛ ذهبى، محمد، العبر، به كوشش ابوهاجر محمد
سعيد بن بسيونى زغلول، بيروت، ١٩٨٥م؛ سبكى، عبدالوهاب، طبقات الشافعية
الكبري، به كوشش عبدالفتاح محمد حلو، و محمود محمد طناجى، قاهره، ١٣٨٣ق/
١٩٦٤م. على رفيعى
تايپ مجدد و ن * ١ * زا
ن * ٢ * زا